آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٠٦ - مُلک دنیا در اولیای حق اثر ندارد

کردن مطلب دیگری است.«امَّنْ هذَا الَّذی هُوَ جُنْدٌ لَکمْ ینْصُرُکمْ مِنْ دونِ الرَّحْمنِ» آیا اینها که سپاه شما هستند شما را یاری میکنند و نه خدا؟

یعنی تکیهتان به اینهاست؟ چقدر کافران در فریبند! به چه چیزی تکیه میکنند! اینها شایسته تکیهکردن نیست.

امَّنْ هذَا الَّذی یرْزُقُکمْ انْ امْسَک رِزْقَهُ بَلْ لَجّوا فی عُتُوٍّ وَ نُفورٍ. در آیه قبل، بعضی از مفسرین درباره کلمه«جُنْدٌ لَکمْ ینْصُرُکمْ» (آن که سپاه شماست و شما را یاری میکند) گفتهاند مقصود همان الهها و معبودهاست که کفّار خیال میکردند که اینها در نزد خداوند ناصر آنها خواهند بود. ولی این با کلمه«جُنْدٌ لَکمْ» جور درنمیآید.

مقصود، آنها نیست یا لااقل اختصاص به آنها ندارد.«امَّنْ هذَا الَّذی یرْزُقُکمْ» ناظر به یک امر دیگری است. انسان، یکی به ثروت احتیاج دارد و دیگر به قدرت. قدرت آن چیزی است که از انسان دفاع میکند، و ثروت آن چیزی است که وسیله را در اختیار انسان قرار میدهد. مثلًا یک حاکم، یک پادشاه، قدرتِ زیاد دارد ولی ممکن است یک نفر از افراد رعیت احیاناً ثروتی داشته باشد برابر او یا بیشتر از او. از نظر قدرت فرمود: آیا همین سپاهیانی که به اینها تکیه کردهاید میتوانند تکیهگاه شما واقع بشوند؟ در مورد ثروت و وسیلههای معیشت میفرماید:«امَّنْ هذَا الَّذی یرْزُقُکمْ» آیا این وسائل روزی رسانی به شما روزی میدهند نه خدا؟ حال اگر خدا بخواهد از روزی دادن امساک کند، این وسائل میتوانند برای شما کاری بکنند، میتوانند شما را روزی بدهند؟«بَلْ لَجّوا فی عُتُوٍّ وَ نُفورٍ» یعنی این تذکرات ما برای افراد بیغرض کافی است، ولی افرادی که لجاجت میکنند، عناد و عتوّ و سرکشی دارند و در حال نفور و دورشدناند، چه فایده به حال اینها؟

آشنایی با قرآن ٨، صفحه :٢٠٧