در آنجا سخن بیهوده‌ای هرگز نمی‌شنوی (این چهره‌ها نمی‌شنوند، یا تو نمی‌شنوی ای شنونده، ای مخاطب). از خصوصیات بهشت، گذشته از مسئله تجسم اعمال، این است که در آنجا خدای متعال به انسان یک اراده‌ای می‌دهد و اشیاء را تابع اراده انسان می‌کند به گونه‌ای که هر چه را که بخواهد، برایش حاصل و موجود می‌شود، یعنی در آنجا با اراده خودش می‌تواند اشیاء را بیافریند.

حتی حدیثی هست که این حدیث در یک تعبیری است که شاید برای بعضی اذهان سنگین باشد. نامه و خطاب می‌رسد از خدا به این بندگان به این عبارت: از حی قیوم نامیرا به حی قیوم نامیرا، از خدای زنده‌ای که قیوم است و آنچه اراده کند صورت می‌گیرد و هرگز نمی‌میرد، به انسان زنده نامیرای قیوم که خدا به او اجازه داده که هر چه بخواهد ایجاد شود، ایجاد بشود. تابع خواسته انسان است؛ آنچه را که بخواهد از نعمتها، ایجاد می‌شود.

آنگاه آن نعمتهای به اصطلاح شبیه نعمتهای دنیایی را که مردم در اینجا می‌فهمند ذکر می‌کند : در آنجا چشمه جاری، سریرهای مرفوع: تختهای پوشیده (یا سرورآور و بهجت‌افزا) و بلند مرتبه یا بلند قرار داده شده، مقامات خیلی عالی و بالا، جامهای نهاده شده (اکواب موضوعه) و مخدّه‌ها و بالشهای ردیف‌شده و فرشهای گسترده‌شده، تمام اینها برای هرکه بخواهد موجود است.

نظام این عالم، دلیل آنچه که در آن عالم است

بعد که اینها را ذکر می‌فرماید، گویی بعضی افرادی که می‌شنوند برایشان عجیب می‌آید که آیا این همه نعمت می‌تواند وجود داشته باشد؟ می‌گوید نگاهی به دنیا بکنید، همینهایی که در دنیا وجود دارد نشانه‌های قدرت الهی و خواست الهی است: اَفَلا ینْظُرونَ اِلَی الاِْبِلِ کیفَ خُلِقَتْ اینها به همین