القال كمن تصدى لمقابلة الابطال و مقاتلة الرجال بمجرد حمل الاثقال و آلات القتال قال فى تاليف سماء تهافت الفلاسفة]( . . . . آرى غزالى را بايد يك متكلم منشى دانست . و همچنين فخر رازى كه هيچ استقامت و اعتدال فكرى نداشت بلكه مجسمه عقل جزئى مشوب به وهم بود . هر چند نوشته هاى او به اعوجاج فكريش بهترين گواهند , مع ذلك به نزهة الارواح رجوع بفرماييد و گفتار شهرزورى را درباره وى بنگريد , و همچنين در فصل به فصل شرح محقق طوسى بر اشارات , و نيز به اسفار ملاصدرا تا بدانى كه جان آكنده فقط از اصطلاحات حجاب بزرگى براى انسان است . و نامه اى هم كه شيخ اكبر محى الدين به فخر رازى نوشت خواندنى است تا بدانى كه نكوهش به برخى از آشنايان به علم منطق , نكوهش به خود علم منطق نيست .

شهرزورى پس از بيان منصب و عنوان و مقام و قلم او گويد([ : و بالجملة فالرجل لم يحصل شيئا من اسرار الحكماء المتالهين , و لم ينل مكنون علوم العلماء الاقدمين بل اشتغل طول عمره بجمع اقاويل الناس . . . ( ج ٢ ص ١٤٥ ط حيدرآباد دكن ) .

و خواجه طوسى در آخر شرح نمط دوم اشارات پس از نقل اعتراضات فخر رازى درباره اعدل مزاج و تعلق نفس بدان و رد اعتراضاتش درباره وى چنين گويد : فهذا و امثاله ليس مما يخفى على الناظر فى كتبهم و لكن من لم يجعل الله له نورا فماله من نور . و بخصوص در آخر شرح فصل چهارم نمط سوم اشارات در نفس , هم درباره فخر رازى گويد : و ينبغى ان يعلم ان هذا الرجل اعظم قدرا من ان يجهل امثال هذا , لكنه يتجاهل فى كثير من المواضع تقربا الى الجهال . آشنايان به وقايع تاريخى مى دانند كه منتحلين به علم از تقرب به جهال چه ضربه هايى بر پيكر معارف الهى وارد آورده اند . ملا صدرا در اسفار درباره فخر رازى گويد : هذاالفاضل مع كثرة خوضه فى الابحاث لم يفهم الفرق بين مفهوم الشيى ء و وجوده . . . ( ج ١ ط ١ ص ٢٨٧ ) .

ما را در ابتناى عرفان بر منطق و برهان و در اين حكم محكم كه قرآن و عرفان