احكام پزشكان و بيماران - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٦٧ - ضمان در دندانپزشكى

ولى اگر غرض عرفى و عقلايى متعارف، در كشيدن دندان نباشد، با تمكن از تحمل هزينه بيشتر و يا امكان معالجه با دارو، جواز كشيدن دندان سالم با پيشنهاد صاحب آن، محلّ اشكال است، هر چند در صورتى كه شرط عدم ضمان كرده باشد دندانپزشك ضامن ديه نيست.

١٤٨- اگر دندانپزشك به دندان آسيب برساند، ضامن است و هزينه ترميم و ديه آن را بايد بپردازد و در مقدار ديه، أحوط، تصالح است.

١٤٩- گاهى بيمار به دليل كاهش هزينه درمانى و يا صرفاً زيبايى ظاهرىِ دندان، راه‌هاى درمانى خاصى را به پزشك پيشنهاد مى‌كند كه نهايتاً ممكن است باعث كشيدن و يا كاهش عمر دندان‌ها گردد. دندانپزشك گرچه با علم به اين مسأله شرعاً مجاز به پيروى از نظر بيمار نمى‌باشد، ولى در صورت پيروى، ضامن نيست.

١٥٠- اگر دندانپزشك، اشتباهاً به جاى دندان خراب، دندان سالم را بكشد، بايد ديه آن را بپردازد.

١٥١- اگر دندانپزشك و دندان‌ساز در كار خود مهارت داشته و مطابق قرارداد عمل نمايند، حق دريافت اجرت و هزينه مواد را دارند. امّا اگر متخصص نبوده و يا در صرف مواد لازم كوتاهى كرده باشند، بايد تدارك و جبران كنند.

١٥٢- هرگاه ابزار و لوازم دندانپزشكى به ويروس بيمارى‌هاى مسرى، آلوده باشد، دندانپزشك حق ندارد قبل از استريل كردن و رفع آلودگى، آنها را مورد استفاده قرار دهد و در صورتى كه با علم و اطلاع از آلودگى، اقدام به استفاده از آنها بنمايد و موجب سرايت بيمارى گردد، ضامن است.