احكام پزشكان و بيماران - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٤٩ - لزوم به كارگيرى روش هاى تشخيص

٦٥- در صورتى كه تشخيص بيمارى متوقف بر انجام آزمايش يا عكس‌بردارى و ... باشد نبايد بدون انجام آنها به درمان پرداخت مگر اين كه وقت كافى موجود نباشد. ولى اگر بيمارى مريض تشخيص داده شد و روش‌هاى تشخيصى فوق براى اطمينان بيشتر باشد، انجام آنها لازم نيست.

٦٦- در صورتى كه راه‌هاى تشخيصى و درمانى كه ضرر و هزينه كمترى دارند ممكن باشد، انجام راه‌هايى كه ضرر و هزينه بيشترى دارند- به بهانه تسريع در درمان و يا ...- جايز نيست مگر اين كه به بيمار اعلام شود و خود او راضى باشد.

٦٧- كليه آزمايش‌هاى تشخيصى و درمانى اگر مستلزم نگاه و لمس حرام يا كارهاى حرام ديگر نباشد جايز است و اگر مستلزم نگاه يا لمس حرام باشد جايز نيست، مگر در موارد ضرورى كه بايد به مقدار ضرورت اكتفا شود.

٦٨- نمونه‌گيرى از افرادى كه مشكوك به بيمارى‌هاى مقاربتى هستند و بايد حتماً براى نمونه‌گيرى به عورت آنها نگاه كرد و يا آن را لمس نمود، در صورت ناچارى و ضرورت جايز است به شرط آن كه به مقدار ضرورت اكتفا شود.

٦٩- گرفتن منى- اسپرم- افراد براى آزمايش، اگر از طريق استمناء باشد حرام است و بر فرض ضرورت بايد از طريق مقاربت و يا ملاعبه با همسر گرفته شود و در افراد مجرد نيز بايد از طريق ازدواج موقت، تهيه منى- اسپرم- به صورت حلال صورت گيرد.

٧٠- در صورتى كه حفظ جان بيمار يا معالجه او مستلزم آن باشد كه‌