احكام پزشكان و بيماران - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٢٥٠

ديوانگى در مال خود مى‌كند، صحيح نيست.

٧٠٨- انسان مى‌تواند در مرضى كه به آن مرض از دنيا مى‌رود، هر قدر از مال خود را به مصرف خود و عيال و ميهمان و كارهايى كه اسراف شمرده نمى‌شود برساند و نيز اگر مال خود را به كسى ببخشد يا ارزان‌تر از قيمت بفروشد يا اجاره دهد صحيح است.

٧٠٩- اگر وكيل يا موكّل، ديوانه هميشگى شود وكالت باطل مى‌شود. و نيز اگر گاه‌گاهى ديوانه شود يا بى‌هوش شود، بنا بر احتياط واجب بايد به معامله‌اى كه انجام مى‌دهد، ترتيب اثر ندهند.

٧١٠- اگر كسى كه امانت را قبول كرده ديوانه شود، ولىّ او بايد هر چه زودتر به صاحب مال اطلاع دهد يا امانت را به او برساند.

٧١١- اگر امانت‌دار نشانه‌هاى مرگ را در خود ببيند چنانچه ممكن است بايد امانت را به صاحب آن يا وكيل او برساند و اگر ممكن نيست بايد آن را به حاكم شرع اطلاع بدهد و چنانچه به حاكم شرع دسترسى ندارد، در صورتى كه وارث او امين است و از امانت اطلاع دارد، لازم نيست وصيّت كند وگرنه بايد وصيّت كند و شاهد بگيرد و به وصىّ و شاهد اسم صاحب مال و جنس و خصوصيات مال و محل آن را بگويد.

٧١٢- اگر امانت‌دار نشانه‌هاى مرگ را در خود ببيند و به وظيفه‌اى كه در مسأله پيش گفته شد عمل نكند، چنانچه آن امانت از بين برود بايد عوضش را بدهد، اگر چه در نگهدارى آن كوتاهى نكرده باشد و مرض او خوب شود، يا بعد از مدتى پشيمان شود و وصيّت كند.

٧١٣- كسى كه از روى عمد مثلًا زخمى به خود زده يا سمّى خورده است كه به واسطه آن يقين يا گمان به مردن او پيدا مى‌شود، اگر وصيّت كند كه‌