احكام پزشكان و بيماران - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٢١٩ - وضوى جبيره

شكستگى را ببندند و همچنين دارويى كه روى زخم و مانند آن مى‌گذارند و همينطور پارچه و چسبى كه به طور موقّت براى جلوگيرى از رسيدن آب به زخم روى آن مى‌بندند. بنابراين وضو يا غسل يا تيمّمى كه روى يكى از اين‌ها انجام گيرد، وضو، غسل يا تيمّم جبيره‌اى ناميده مى‌شود.

٥٧٩- زخم يا شكستگى در اعضاى وضو ممكن است به يكى از صورت‌هاى زير باشد: الف: اگر روى زخم باز است و آب براى آن ضرر ندارد، در اين صورت بايد به طور معمول وضو گرفت. ب: اگر زخم، دمل يا شكستگى در صورت و دست‌ها باشد و روى آن باز باشد ولى ريختن آب بر روى آن ضرر داشته باشد. در صورتى كه اطراف زخم را بشويد كافى است. ولى اگر كشيدن دست تر بر زخم ضرر ندارد، بهتر است كه دست تر بر آن بكشد و بعد پارچه پاكى روى آن بگذارد و دست تر را بر روى پارچه هم بكشد. ج: اگر زخم يا دمل يا شكستگى در يكى از مواضع يادشده باشد و كشيدن دست تر بر آن هم ضرر دارد يا زخم نجس است و نمى‌توان آن را آب كشيد، يا بر روى آن دست تر كشيد، بايد اطراف زخم را از بالا به پايين- همچنان كه در وضو شرط است- بشويد و بنا بر احتياط مستحب پارچه پاكى روى زخم بگذارد و دست تر روى آن بكشد. و اگر گذاشتن پارچه ممكن نيست، شستن اطراف زخم كافى است و در هر صورت تيمّم لازم نيست. د: اگر زخم يا دمل يا شكستگى در مواضع مسح- جلوى سر يا روى‌