احكام پزشكان و بيماران - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٣٢ - عيب هايى كه موجب فسخ عقد مى شوند

٢- مرض خوره؛ ٣- مرض بَرَص؛ ٤- كورى؛ ٥- شَل بودن به طورى كه معلوم باشد؛ ٦- آن كه افضا شده باشد يعنى راه بول و حيض و يا حيض و غائط او يكى شده باشد، ولى اگر راه حيض و غائط او يكى شده باشد، به هم زدن عقد اشكال دارد و بايد احتياط شود؛ ٧- آن كه گوشت يا استخوان يا غده‌اى در فرج او باشد كه مانع نزديكى شود. ب: عيب‌هاى مخصوص مرد:

٣٢٨- اگر زن بعد از عقد بفهمد كه شوهر او قبل از عقد، ديوانه بوده يا بعداً ديوانه شده است يا قبل از عقد، آلت مردى نداشته يا قبل از عقد عنين بوده است و نمى‌توانسته نزديكى نمايد يا بعد از عقد بدون آن كه نزديكى كرده باشد، عنين شده يا بيضه‌هاى او را قبل از عقد كشيده‌اند، مى‌تواند عقد را به هم بزند.

٣٢٩- اگر مرد يا زن، به واسطه يكى از عيب‌هايى كه در مسأله پيش گفته شد، عقد را به هم بزند، بايد بدون طلاق از هم جدا شوند.

٣٣٠- اگر زن به علّت اين كه مرد عنين است- نمى‌تواند نزديكى كند- عقد را به هم بزند، شوهر بايد نصف مهر را بپردازد.

٣٣١- در صورتى كه زن يا شوهر به علّت يكى از عيب‌هاى گفته شده غير از عنّين بودن مرد، عقد را به هم بزند، چنانچه آميزش صورت گرفته باشد، بايد شوهر تمام مهر را بپردازد و اگر قبل از آميزش باشد، چيزى بر عهده‌