احكام پزشكان و بيماران - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٥٧ - اجرت پزشكى

١٠٩- دريافت حق طبابت قبل از طبابت يا بهبودى بيمار چنانچه مرسوم است، در صورتى كه مورد رضايت بيمار باشد اشكال ندارد.

١١٠- اگر پزشك و بيمار بر سر مبلغى به عنوان اجرت يا حق ويزيت توافق كرده باشند، بيمار بايد مقدار توافق شده را بپردازد، مگر اين كه مغبون شده باشد. ولى اگر توافقى نشده باشد بايد اجرت متعارف را بپردازد.

١١١- اگر پزشك سعى خود را در مداواى بيمار انجام دهد ولى بيمار بهبود نيابد، در صورتى كه پزشك وعده مداوا و بهبودى داده و پول را در مقابل آن اخذ كرده باشد، در اين صورت هر چه را اخذ كرده بايد برگرداند، ولى اگر بنابراين بوده كه معاينه كند و طبق تشخيص نسخه بنويسد و حق ويزيت را در مقابل معاينه و نوشتن نسخه گرفته باشد، مديون نيست. كه قاعدتاً بين پزشكان فرض دوم متعارف است.

١١٢- اگر بيمار قدرت پرداخت هزينه معاينه را دارد امّا نتواند هزينه‌هاى درمانى ديگر را پرداخت كند و جان او هم در خطر باشد و پزشك يا بيمارستان و ... قدرت تأمين آنها را داشته باشند، بر آنها واجب است هزينه‌هاى درمانى او را بپردازند و عدم پرداخت وجه، مجوز خوددارى از درمان نيست.

١١٣- هرگاه پزشك يا بيمارستان يا ... به بهانه‌هاى واهى مانند: عدم پيش‌پرداخت هزينه و ... از مداواى بيمار خوددارى نمايند و در اثر آن بيمار بميرد يا ضررى متوجه او گردد، هر يك از آنان مرتكب گناه شده‌اند و هرگاه اين عمل مستند به آنان باشد، شرعاً ضامن هستند.

١١٤- مسئولان وزارت بهداشت و درمان در صورت امكان ترتيبى‌