احكام پزشكان و بيماران - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٢٤٤ - از بين رفتن روزه به سبب مستى

روزه بگيرد و اگر روزه بگيرد صحيح نيست مگر آن كه به قصد قربت گرفته باشد و بعد معلوم شود ضرر نداشته.

٦٨٣- كسى كه عقيده‌اش اين است كه روزه براى او ضرر ندارد، اگر روزه بگيرد و بعد از مغرب بفهمد روزه براى او ضرر داشته، مستحب است قضاى آن را به جا آورد.

قضا و كفاره روزه بيمار

٦٨٤- اگر روزه‌دار در روزه ماه رمضان عمداً قى كند بايد قضاى آن روز را بگيرد و چنانچه عمداً اماله كند، بنا بر احتياط واجب بايد كفاره هم بدهد و اگر كار ديگرى كه روزه را باطل مى‌كند عمداً انجام دهد قضا و كفاره بر او واجب مى‌شود.

٦٨٥- كسى كه كفاره روزه ماه رمضان بر او واجب است، يا بايد دو ماه روزه بگيرد يا شصت فقير را سير كند يا به هر كدام يك «مُدّ»- كه تقريباً ده سير است- طعام، يعنى گندم يا جو و مانند اينها بدهد و چنانچه اينها برايش ممكن نباشد، هر چند مدّ كه مى‌تواند به فقرا طعام دهد و اگر نتواند طعام بدهد، بايد استغفار كند اگر چه مثلًا يك مرتبه بگويد: استغفر اللّه‌ و احتياط واجب آن است كه هر وقت بتواند كفاره را بدهد.

از بين رفتن روزه به سبب مستى‌

٦٨٦- روزه‌اى كه به واسطه مستى از انسان فوت شده، بايد قضا گردد اگر چه چيزى را كه به واسطه آن مست شده، براى معالجه خورده باشد. بلكه‌