احكام پزشكان و بيماران - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٨٩ - ضمانت در تجويز دارو

و عدم ضمان اقدام كند، مسئول نيست.

٤٦٢- اگر پزشك بنابر اصرار بيمار به تجويز داروى مضرّ اقدام كند و يا اقدامات درمانى مضرّ ديگرى را تجويز نمايد، مسئول است.

٤٦٣- اگر پزشك- نه براى نجات جان بيمار- بلكه براى تسكين و مداواى بيمارى‌هاى آزاردهنده مانند تب، خارش و ...، دارويى را تجويز نمايد كه گاهى عوارضى بدتر از بيمارى اوليه ايجاد مى‌كند، با رعايت اهمّ و مهمّ و توجّه دادن بيمار به عواقب احتمالى مصرف دارو، در صورتى كه شرط عدم ضمان كرده باشد، مسئول نيست.

٤٦٤- اگر پزشك بداند يا احتمال دهد كه نجات جان بيمار وابسته به مصرف دارويى مضر و پرعارضه است، در صورتى كه احتمال قوى و عقلايى- قابل قبول- به مفيد بودن بدهد و آن را تجويز نمايد، در صورتى كه شرط عدم ضمان كند، مسئول نيست.

٤٦٥- اگر امكان تعيين حساسيّت يك دارو وجود نداشته باشد، در صورتى كه دارو براى بيمار ايجاد عارضه كند، در صورتى كه پزشك قبل از تجويز دارو از بيمار برائت گرفته باشد، ضامن نيست.

٤٦٦- اگر پزشك دارويى را توصيف كند و بگويد: براى فلان بيمارى مفيد است. يا بگويد: دواى بيمار، فلان داروست؛ بدون اين كه دستور خوردن آن را بدهد، اقوى‌ اين است كه ضامن نيست.

٤٦٧- اگر پزشك داروهايى را تجويز كند كه نمى‌داند سبب بهبودى بيمار خواهد شد يا نه، يا دارويى را تجويز نمايد كه احتمال عقلايى قابل قبول براى مفيد بودن آن دارد، امّا اين داروها داراى عوارض جانبى هستند، در صورتى كه به بيمار اطلاع دهد، ضامن نخواهد بود.