مسأله ٢١٨٥: وقف براى كسانى كه وجود داشته باشند صحيح است اما براى كسانى كه هنوز به دنيا نيامده‌اند اشكال دارد. و وقف براى كسانى كه برخى از آنها وجود دارند هر چند برخى از آنها هنوز به دنيا نيامده‌اند صحيح است و افرادى كه بعداً به دنيا مى‌آيند با افرادى كه فعلًا وجود دارند شريك مى‌شوند.

مسأله ٢١٨٦: اگر چيزى را بر خودش وقف كند مثل آن كه دكانى را وقف كند كه عايدى آن را بعد از مرگ او خرج مقبره‌اش نمايند صحيح نيست. ولى اگر مثلًا مالى را بر فقرا وقف كند و خودش فقير شود، مى‌تواند از منافع وقف استفاده نمايد.

مسأله ٢١٨٧: واقف در حين وقف كردن مى‌تواند براى موقوفه متولى تعيين كند. ١- مسجد متولى نمى‌خواهد اما اگر مسجد موقوفاتى داشته باشد مى‌تواند براى آن موقوفات متولى قرار دهد. ٢- اگر متولى تعيين كرده متولى بايد طبق وقف‌نامه عمل كند. ٣- تغيير متولى جايز نيست. ٤- اگر واقف متولى تعيين نكند: الف: اگر وقف عام باشد حاكم شرع متولى را تعيين مى‌كند. ب: اگر وقف خاص باشد اختيار با خود آنان است و اگر آنها بالغ نباشند اختيار با ولى آنها مى‌باشد و در اين مورد تعيين متولى از جانب حاكم شرع لازم نيست.

مسأله ٢١٨٨: اگر ملكى را مثلًا بر فقرا يا سادات وقف كند يا وقف كند كه منافع آن به مصرف خيرات برسد، در صورتى كه براى آن ملك متولّى معين نكرده باشد اختيار آن با حاكم شرع است.

مسأله ٢١٨٩: اگر ملكى را بر افراد مخصوصى مثلًا بر اولاد خود وقف كند كه هر طبقه‌اى بعد از طبقه ديگر از آن استفاده كنند، چنانچه متولى ملك آن را اجاره دهد و بميرد در صورتى كه مراعات مصلحت وقف يا مصلحت طبقه بعد را كرده باشد اجاره باطل نمى‌شود. ولى اگر يك طبقه از كسانى كه ملك بر آنها وقف شده آن را اجاره دهند و در بين مدت اجاره بميرند نفوذ اجاره نسبت به آينده نياز به اجازه طبقه‌هاى بعد دارد.

مسأله ٢١٩٠: اگر ملك وقف خراب شود، از وقف بودن بيرون نمى‌رود مگر آنكه عنوانى را قصد كرده باشد كه آن عنوان از بين برود مثل اينكه باغ را براى تفريح وقف كرده‌