رساله توضيح المسائل - ط امير العلم - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٤٢٣ - احكام عارِيَه

ولىّ او آن را بجائى ببرد اگر چه جائى باشد كه صاحبش معمولًا بآنجا مى‌برده مثلًا اتومبيل را در پاركينگى پارك كند كه معمولًا صاحبش در آنجا پارك مى‌كرده و بعد تلف شود يا كسى آن را تلف كند يا بسرقت برود ضامن است.

مسأله ١٨٣٧: اگر چيز نجس را براى كارى كه شرط آن پاكى است عاريه دهد، مثلًا ظرف نجس را عاريه دهد كه در آن غذا بخورند، بايد نجس بودن آن را به كسى كه عاريه مى‌كند بگويد، و امّا اگر لباس نجس را براى نماز خواندن عاريه دهد لازم نيست نجس بودنش را اطلاع دهد.

مسأله ١٨٣٨: چيزى را كه عاريه كرده بدون اجازه صاحب آن نمى‌تواند به ديگرى اجاره، يا عاريه دهد.

مسأله ١٨٣٩: اگر چيزى را كه عاريه كرده با اجازه صاحب آن به ديگرى عاريه دهد، چنانچه كسى كه اول آن چيز را عاريه كرده بميرد يا ديوانه شود، عاريه دوّمى باطل نمى‌شود.

مسأله ١٨٤٠: اگر بداند مالى را كه عاريه كرده غصبى است، بايد آن را به صاحبش برساند و نمى‌تواند به عاريه دهنده بدهد.

مسأله ١٨٤١: اگر مالى را كه مى‌داند غصبى است عاريه كند و از آن استفاده‌اى ببرد و در دست او از بين برود، مالك مى‌تواند عوض مال و عوض استفاده‌اى را كه عاريه‌كننده برده از او يا از كسى كه مال را غصب كرده مطالبه كند و اگر از عاريه‌كننده بگيرد، او نمى‌تواند چيزى را كه به مالك مى‌دهد از عاريه دهنده مطالبه نمايد.

مسأله ١٨٤٢: اگر نداند مالى را كه عاريه كرده غصبى است و در دست او از بين برود، چنانچه صاحب مال عوض آن را از او بگيرد، او هم مى‌تواند آنچه را به صاحب مال داده از عاريه دهنده مطالبه نمايد، ولى اگر چيزى را كه عاريه كرده طلا و نقره باشد، يا عاريه دهنده با او شرط كرده باشد كه اگر آن چيز از بين برود عوضش را بدهد، نمى‌تواند چيزى را كه به صاحب مال مى‌دهد، از عاريه دهنده مطالبه نمايد.