رساله توضيح المسائل - ط امير العلم - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٣٢ - ٢- زمين

رنگ يا مزه نجاست گرفته باشد بايد به قدرى آب روى آن بريزند تا آبى كه از آن جدا مى‌شود، بو يا رنگ يا مزه نجاست را نداشته باشد.

مسأله ١٨٢: اگر چيزى را آب بكشد و يقين كند پاك شده و بعد شك كند كه عين نجاست را از آن برطرف كرده يا نه، اگر بداند آب به آن محل رسيده آن چيز پاك است.

مسأله ١٨٣: اگر زمينى كه نجس شده مثل شن و ماسه باشد كه آب در آن فرو مى‌رود با آب قليل آب بكشند ظاهر آن پاك مى‌شود ولى زير آن نجس مى‌شود.

مسأله ١٨٤: زمين سنگ فرش و آجر فرش و زمين سختى كه آب در آن فرو نمى‌رود اگر نجس شود با آب قليل پاك مى‌گردد، ولى بايد به قدرى آب روى آن بريزند كه جارى شود و چنانچه آبى كه روى آن ريخته‌اند از سوراخى بيرون رود همه زمين پاك مى‌شود و اگر آب خودبخود تخليه نشود چنانچه آن را با وسيله‌اى مثل پارچه دستمال، يا وسيله مكنده ديگرى جمع كنند و بنابر احتياط دوباره آب قليل روى آن بريزند و به صورت سابق جمع كنند، پاك مى‌شود.

مسأله ١٨٥: اگر ظاهر نمك سنگ و مانند آن نجس شود، با آب كمتر از كر هم پاك مى‌شود.

مسأله ١٨٦: اگر با شكر نجس قند درست كنند و در آب كر يا جارى بگذارند، پاك نمى‌شود.

٢- زمين‌

مسأله ١٨٧: زمين با پنج شرط، كف پا و ته كفش نجس را پاك مى‌كند.

اوّل: آن كه زمين پاك باشد.

دوّم: آن كه خشك باشد.

سوّم: آن كه اگر عين نجس مثل خن و بول، يا متنجّس مثل گلى كه نجس شده در كف پا و ته كفش باشد به واسطه راه رفتن يا ماليدن پا به زمين برطرف شود.

چهارم: زمين بايد خاك يا سنگ يا آجر فرش و مانند اينها باشد و با راه رفتن روى فرش و حصير و سبزه، كف پا و ته كفش نجس، پاك نمى‌شود.

پنجم: به واسطه راه رفتن نجس شده باشد و اگر به غير از راه رفتن نجس شده باشد،