رساله توضيح المسائل - ط امير العلم - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٧٢ - ركوع

مسأله ٣٩٩: در هر ركعت بعد از قرائت بايد به اندازه‌اى خم شود كه بتواند دست را به زانو بگذارد و اين عمل را ركوع مى‌گويند.

مسأله ٤٠٠: اگر به اندازه ركوع خم شود ولى دستها را به زانو نگذارد خلاف احتياط است پس احتياط آن است كه دستها را به روى زانو بگذارد گرچه ظاهر اين است كه واجب نيست.

مسأله ٤٠١: هرگاه ركوع را به طور غير معمول بجا آورد مثلًا به چپ يا راست خم شود اگر چه دستهاى او به زانو برسد صحيح نيست.

مسأله ٤٠٢: قيام متصل به ركوع واجب و ركن است يعنى اين كه نمازگزار بايد از حالت ايستاده با قصد ركوع براى ركوع خم شود لذا اگر به قصد كار ديگرى خم شود مثلًا براى برداشتن چيزى يا به قصد سجده خم شود و متوجه شود كه ركوع نكرده در اين صورت بايد مستقيم بايستد و بعد به ركوع برود و اگر قبل از ايستادن ركوع به جا آورد چون قيام متصل به ركوع را مراعات نكرده نمازش باطل است.

مسأله ٤٠٣: خم شدن بايد به قصد ركوع باشد پس اگر به قصد كار ديگرى مثلًا براى كشتن جانور خم شود نمى‌تواند آن را ركوع حساب كند بلكه بايد بايستد و دوباره براى ركوع خم شود و به واسطه اين عمل، ركن زياد نشده و نماز باطل نمى‌شود.

مسأله ٤٠٤: كسى كه دست يا زانوى او با دست و زانوى ديگران فرق دارد مثلًا دستش خيلى بلند است كه اگر كمى خم شود به زانو مى‌رسد يا زانوى او پائين‌تر از مردم ديگر است كه بايد خيلى خم شود تا دستش به زانو برسد بايد به اندازه معمول خم شود.

مسأله ٤٠٥: كسى كه نشسته ركوع مى‌كند بايد به قدرى خم شود كه صورتش مقابل زانوها برسد و بهتر است به قدرى خم شود كه صورت نزديك جاى سجده برسد.

مسأله ٤٠٦: انسان هر ذكرى در ركوع بگويد كافى است ولى بايد از سه مرتبه «سبحان اللَّه» يا يك مرتبه «سبحان ربى العظيم و بحمده» كمتر نباشد.

مسأله ٤٠٧: ذكر ركوع بايد دنبال هم و به عربى صحيح گفته شود و مستحب است آن را سه يا پنج يا هفت مرتبه بلكه بيشتر بگويند.

مسأله ٤٠٨: در ركوع بايد به مقدار ذكر واجب بدن آرام باشد و در ذكر مستحب هم‌