رساله توضيح المسائل - ط امير العلم - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٢٦٩ - ٥- دروغ بستن به خدا و پيغمبر

مسأله ١٠٠٨: اگر به قصد بيرون آمدن منى كارى بكند در صورتى كه منى از او بيرون نيايد روزه‌اش باطل نمى‌شود.

مسأله ١٠٠٩: اگر روزه‌دار بدون قصد بيرون آمدن منى با كسى بازى و شوخى كند و منى از او خارج شود، در صورتى كه عادت داشته كه با اينگونه كارها منى از او بيرون مى‌آمده، روزه‌اش باطل است، و اگر عادت نداشته كه با اين كارها از او منى خارج شود و اتفاقاً خارج شده باز روزه‌اش باطل است، مگر اينكه اطمينان داشته باشد كه منى از او خارج نمى‌شود.

٥- دروغ بستن به خدا و پيغمبر

مسأله ١٠١٠: اگر روزه‌دار بگفتن يا بنوشتن با باشاره و مانند اينها بخدا و پيغمبر و جانشينان آن حضرت عمداً نسبت دروغ بدهد اگر چه فوراً بگويد دروغ گفتم يا توبه كند؛ روزه او باطل است، و احتياط واجب آن است كه ساير پيغمبران و جانشينان آنان، و حضرت زهرا سلام الله عليها هم در اين حكم فرقى ندارند.

مسأله ١٠١١: اگر بخواهد خبرى را كه نمى‌داند راست است يا دروغ نقل كند، نبايد خودش آن را به طور جزم بگويد و لكن اگر خودش هم به طور جزم خبر بدهد روزه‌اش باطل نمى‌شود گرچه ظن به كذب خبر يا احتمال كذب خبر را بدهد.

مسأله ١٠١٢: اگر چيزى را باعتقاد اينكه راست است از قول خدا يا پيغمبر نقل كند، و بعد بفهمد دروغ بوده روزه‌اش باطل نمى‌شود.

مسأله ١٠١٣: اگر بداند دروغ بستن به خدا و پيغمبر روزه را باطل مى‌كند و چيزى را كه مى‌داند دروغ است بآنان نسبت دهد، و بعداً بفهمد آنچه را كه گفته راست بوده روزه‌اش صحيح است.

مسأله ١٠١٤: اگر دروغى را كه ديگرى ساخته عمداً بخدا و پيغمبر و جانشينان پيغمبر نسبت دهد روزه‌اش باطل مى‌شود، ولى اگر از قول كسى كه آن دروغ را ساخته نقل كند روزه او باطل نمى‌شود.

مسأله ١٠١٥: اگر از روزه‌دار بپرسند كه آيا پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم چنين‌