رساله توضيح المسائل - ط امير العلم - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٥٣٤ - (ع)

باشد؛ عادتشان «وقتيّه و عدديّه» است.

عادل: شخصى كه داراى ملكه عدالت است.

عاريه: دادن مال خود به ديگرى براى استفاده موقت و بلاعوض از آن.

عاصى: عصيان‌كننده؛ كسى كه نسبت به احكام الهى نافرمان است.

عامل: عمل‌كننده: ١- كسى كه به قرارداد جعاله عمل مى‌كند؛ ٢- كسى كه متصدّى جمع‌آورى، حسابرسى و تقسيم و ساير امور مربوط به زكات است؛ ٣- اجير.

عايدات: درآمد.

عدول: اشخاص عادل.

عذر شرعى: توجيه قابل قبول؛ دليل قابل قبول از نظر شرعى.

عرف: فرهنگ عموم مردم.

عَرَق جُنُب از حرام: عرقى كه پس از آميزش نامشروع يا استمناء از بدن خارج گردد.

عزل: كنار گذاشتن: ١- انزال نمودن در خارج از رحم براى جلوگيرى از آبستنى زن؛ ٢- بركنار كردن وكيل يا مأمور خود از كار مانند بركنارى وصى يا متولّى خائن توسط حاكم شرع.

عسرت: سختى؛ تنگدستى.

عقد: گره؛ پيمان زناشويى؛ پيوند.

عقد بيع: قرارداد خريدوفروش.

عقد دائم: ازدواج مادام العمر.

عقد غير دائم: ازدواج موقت.

عقود: قراردادهاى دو طرفه مثل خريدوفروش، ازدواج، مصالحه.

عمّال: كارگزاران.

عمداً: از روى قصد؛ كارى را با علم و آگاهى انجام دادن.

عمره: زيارت خانه خدا و انجام اعمال مخصوص خانه كعبه كه تا حدودى شبيه حج است و آن بر

دو قسم است: عمره تمتّع كه قبل از حج تمتّع انجام مى‌گيرد، و عمره مفرده كه پس از حج قران و افراد يا بدون حج انجام مى‌گيرد.