تنبيه بدنى كودكان - حسينى خواه، سيدجواد - الصفحة ١٩٧ - ب - روايات معصومان

در استدلال به اين روايت، گفته شده: حضرت امير (ع) تأديب فرزند را يكى از حقوق فرزند بر پدر مى‌داند و گو اين‌كه بدون تأديب، فرزند سعادتمند نمى‌گردد. امام سجّاد (ع) نيز در اين‌باره به درگاه خداوند متعال عرضه مى‌دارد: خدايا! مرا بر تربيت، تأديب و نيكى به فرزندان يارى كن. [١] نكته‌اى كه بايستى مدّ نظر قرار گيرد، اين است كه اين روايات دلالتى بر وجوب تنبيه بدنى كودكان ندارد؛ چرا كه مدلول اين احاديث، آن است كه انسان فرزندان خود را به بهترين وجه تربيت و ادب نمايد؛ و همان‌طور كه روشن است، خوب ادب كردن، لزوماً با زدن و تنبيه بدنى همراه نيست؛ هرچند كه تنبيه بدنى در مواردى مى‌تواند يكى از مصاديق آن باشد.

هم‌چنين استدلال شده است به كلمات معروفى كه حضرت زين‌العابدين (ع) بيان داشته‌اند، و تحت عنوان رساله‌ى حقوق شهرت يافته است. حضرت، خطاب به پدران مى‌فرمايد:

٢- ٢ «محمّد بن علىّ بن الحسين بإسناده عن إسماعيل بن الفضل، عن ثابت بن دينار، عن سيّد العابدين علىّ بن الحسين بن علىّ بن أبى طالب (ع) قال: وأمّا حقّ ولدك فأن تعلم أنّه منك ومضاف إليك فى عاجل الدنيا بخيره وشرّه وإنّك مسؤول عمّا وليته من حسن الأدب والدلالة على ربّه عزّ وجلّ، والمعونة على طاعته، فاعمل فى أمره عمل من يعلم أنّه مثاب على الاحسان إليه، معاقب على الاسائة إليه.» [٢]

سند حديث: «محمّد بن على بن الحسين»، منظور مرحوم شيخ صدوق است كه از اجلّاى فقهاى شيعه است و در وثاقت ايشان بحثى نيست. «بإسناده عن إسماعيل بن الفضل»، طريق مرحوم شيخ صدوق به اسماعيل بن الفضل مشخّص‌

[١]. صحيفه سجاديه، دعاى شماره ٢٥؛ «وأعنّى على تربيتهم وتأديبهم وبرّهم».

[٢]. شيخ صدوق، من لا يحضره الفقيه، ج ٢، ص ٦٢٢؛ محمّد بن حسن حرّ عاملى، وسائل الشيعة، ج ١٥، ص ١٧٥، ح ١؛ حسن بن على بن شعبه حرّانى، تحف العقول، ص ٢٦٣.