تنبيه بدنى كودكان - حسينى خواه، سيدجواد - الصفحة ١٠٠ - ب) بند ٢ مادهى ٢٨

از اصول و مواد كنوانسيون ناقض ديگرى نبوده و همه ناظر بر يكديگر هستند.

از اين رو، بند ٢ مادّه‌ى ٢٨ حكم مى‌كند ملّت‌ها بايد تنبيه بدنى كودكان در مدارس را از بين ببرند؛ علاوه آن‌كه كميته حقوق كودك نيز در تفسير عمومى شماره يك خود در مورد اهداف آموزش اظهار مى‌دارد:

«آموزش بايد به‌گونه‌اى فراهم گردد كه محدوديت‌هاى جدّى در مورد نظم و انضباط منعكس شده در مادّه (٢) ٢٨ را محترم بشمارد؛ و رفتار غير خشونت‌آميز را در مدارس گسترش دهد. اين كميته به صورت مرتّب در اظهار نظرهاى خود تشريح كرده است كه استفاده از تنبيه بدنى، نه به كرامت ذاتى كودك احترام مى‌گذارد، و نه به محدوديت‌هاى جدّى در مورد انضباط در مدرسه.» [١] كميته‌ى حقوق كودك روشن ساخته است كليه‌ى شكل‌هاى تنبيه بدنى، چه شديد و چه غيرشديد، شكل‌هاى غيرقابل پذيرشى براى برقرارى نظم و انضباط در مدارس هستند. اين عبارت مادّه‌ى ٢٨ كه انضباط بايد «مطابق با پيمان‌نامه حاضر باشد»، حاكى از اين واقعيت است كه الزام مادّه‌ى ١٩ مبنى بر حمايت از كودك در برابر «همه‌ى شكل‌هاى خشونت جسمى يا روانى، توهين و تحقير يا سوء استفاده» در مورد مدارس و ساير مؤسسات آموزش و نيز در درون خانه و مؤسسات مراقبت از كودكان- پرورشگاه‌ها- مصداق دارد.

بايد به اين نكته نيز توجّه داشت كه ممنوعيّت تنبيه بدنى، فقط شامل مدارس دولتى نمى‌شود؛ بلكه اين عمل در مدارس و مؤسسات خصوصى نيز بايد ممنوع باشد. كميته، در مورد كشور بريتانيا اظهار نگرانى كرده است كه در آن كشور، مدارسى كه به صورت خصوصى تاسيس و اداره مى‌شوند، اجازه دارند به تنبيه بدنى دانش‌آموزان بپردازند. لذا، توصيه كرده است كه قانونى براى جلوگيرى از به‌كارگيرى تنبيه بدنى در مدارس خصوصى به تصويب برسد. يكى از اعضاى كميته، در اين رابطه گفته است:

[١]

. General Comment No. of the Committee on the Rights of the Child: The Aims of Education. Article( ), para.; U. N. Doc. CRC/ GC//) Apr., (.