تنبيه بدنى كودكان - حسينى خواه، سيدجواد - الصفحة ١١٧ - ب) تعارض تنبيه با«حق بر تماميت جسمانى كودك»

ادامه افزوده‌اند: «اگر رفتارى را كه مى‌خواهيد مانع از آن شويد، بسيار خطرناك يا ناخوشايند باشد، تنبيه به عنوان راهى براى دفع آن رفتار، چيز خوبى است». [١] يكى ديگر از روانشناسان مى‌گويد:

«درست همان‌طور كه با پاداش دادن به كودك در هر زمانى كه رفتار مطلوب انجام دهد، مى‌توان آن رفتار را نيرومند كرد، با پاداش ندادن قاطعانه به كودك هنگام انجام رفتار نامطلوب، مى‌توان اين رفتار را در او كاهش داد ... به هر حال، در مواقع نادرى بايد از تنبيه بدنى (مثل يك سيلى يا يك فرياد) استفاده شود». [٢] بنابراين، اين عدّه، تنبيه بدنى را به عنوان يك روش تربيتى و اصلاحى، و نه كيفرى، با در نظر گرفتن شرايطى، جايز مى‌دانند.

چنين تنبيهى- تنبيه معقولانه- در آراى دادگاه‌هاى برخى از كشورها نظير انگلستان نيز به عنوان عمل مجاز غير مجرمانه آمده است. به عنوان مثال، در پرونده وارويليك عليه دولت انگلستان، آمده است كه مادر او عليه مدير مدرسه، با درخواست خسارت براى تهديد و ضرب، اقامه‌ى دعوا كرد؛ اما دادگاه محلّى بر اساس اين‌كه اين مجازات «نامناسب، نابجا و نامتناسب» نبود، حكم به برائت مدير داد. [٣] علاوه بر اين، در گزارش مقدّماتى انگلستان به كميته‌ى حقوق كودك نيز از مفهوم «تنبيه معقولانه» دفاع شده است؛ در اين گزارش آمده:

«به نظر دولت انگلستان، مادّه‌ى ١٩ بايد در كنار مادّه‌ى ٥ مورد توجّه قرار گيرد كه دولت را متعهّد مى‌كند به مسؤوليت والدين براى تدارك راهنمايى و ارشاد مناسب، در راستاى برخوردارى كودك از حقوق شناخته شده در پيمان‌نامه‌ى حاضر احترام بگذارد. نظر دولت اين است كه راهنمايى و ارشاد مناسب شامل تنبيه جسمى ملايم و منطقى كودك توسط والدين نيز مى‌شود ... البته تنبيه شديد (زياده از حدّ) سوء استفاده تلقّى مى‌شود كه يك جرم جنايى است،

[١]. نيت. ال. گيچ و ديويد سى. برلاينر، روانشناسى تربيتى، صص ٣٦٤ و ٣٦٥.

[٢]. ريچارد جى. موريس، اصلاح رفتار كودكان، صص ٧٣ و ٨٨؛ به نقل از: محمّدمهدى مقدادى، پيشين، ص ٤.

[٣]

. Warwik v. United Kingdom, App. No./, Eur. Comm'n H. R. Dec. Rep.,,( ); quoted at: Susan H. Bitensky, Op. cit, p..