تنبيه بدنى كودكان - حسينى خواه، سيدجواد - الصفحة ١٩٦ - ب - روايات معصومان

كتاب ميزان الحكمة نيز اين روايت را در باب تعزير و كيفيّت آن آورده است. هم‌چنين اين روايت از نظر سند دچار اشكال بوده، و قابل استدلال نمى‌باشد.

ليكن نكته مهم- همان‌گونه كه در اين روايت‌ها و مانند آن‌ها ملاحظه مى‌شود- اين است كه تنها در موارد خاصى كه براى كودك سرنوشت‌ساز است، و نه براى هر عملى كه از فرزند سر مى‌زند و احياناًمورد رضايت والدين‌شان نيست، اجازه داده شده كه پدران از شيوه‌ى تنبيه بدنى استفاده كنند. منتها سؤال اين است كه حدود اين تنبيه تا كجاست؟ پدر و يا مادر تا چه مقدار و با چه وسيله‌اى مى‌توانند كودك خود را تنبيه نمايند؟ آيا آنان مجاز هستند كه با چوب، يا شلّاق، به صورت وحشيانه كودكان را به اصطلاح خود، ادب- و در حقيقت- شكنجه كنند و بدن آنان را كبود و زخمى نمايند؟ آيا والدين اجازه دارند در هر سنّى كودك خود را تنبيه بدنى كنند؟ اين‌ها سؤالاتى است كه در مباحث آينده به آن‌ها پاسخ خواهيم داد.

٢. دسته‌ى ديگر از روايات، تأديب فرزندان را از وظايف پدران آن‌ها دانسته، و اين مسأله را از جمله حقوقى مى‌دانند كه پدر مُلزم به رعايت آن است. اين روايات، دلالت دارند كه اولياى فرزندان و كودكان بايستى آنان را در جهت كسب و به‌دست آوردن اخلاق نيك و عادات پسنديده تربيت و تأديب نمايند؛ و آن‌ها را از آن چه كه به حالشان ضرر دارد، باز دارند.

٢- ١ «قال على (ع): وحقّ الولد على الوالد أن يحسّن اسمه ويحسن أدبه». [١]

سند حديث: مرحوم سيّد رضى اين روايت را به عنوان حكمت ٣٩٩ در كتاب نهج‌البلاغه آورده است. بنا بر آن‌چه كه در مقدّمه اين كتاب هست، كلماتى كه در اين كتاب نقل شده، همه از صحّت و سنديّت برخوردار است و اشكالى به آن‌ها نيست.

فقه الحديث: حضرت اميرالمؤمنين على (ع) در اين رابطه مى‌فرمايد: حقّ فرزند بر پدر اين است كه براى او نام زيبا انتخاب كند و به نيكى او را تأديب نمايد.

[١]. نهج البلاغه، تصحيح: صبحى صالح، ص ٥٤٦، حكمت ٣٩٩.