البته معتزله به تالى فاسد عقيده خود توجه نكرده به خاطر رو در رويى با جبرى گرى توانستند در مختار بودن انسان تا آنجا كه مى تواند مبالغه كنند هر چند اين مبالغه راه صحيحى نبود. راه صحيح همان، طريق امر بين الامرين است كه امامان معصوم(عليهم السلام) ما را بر آن رهبرى نموده اند و خوشبختانه در قرن اخير و قبل از آن گروهى به سوى آن گرايش پيدا كرده اند كه عبارتند از شخصيت هاى برجسته اى مانند:

عبدالله الوهاب شعرانى[١]، شمس الدين محمود اصفهانى[٢]، شيخ محمد شلتوت[٣]، شيخ محمد عبده[٤]، عبدالعظيم زرقانى[٥].

براى آگاهى از ديدگاه عترت طاهره(عليهم السلام) احاديثى را از ديدگاه خوانندگان مى گذرانيم:

[١] اليواقيت و الجواهر فى بيان عقائد الأكابر، شعرانى، عبدالوهاب، ج١، ص ١٤٠، شركة مكتبة، چاپ مصر.
[٢] تسديد القواعد فى شرح تجريد العقائد، الاصفهانى، محمود، كتب حكمت خطى، شماره ١٦٦، كتابخانه آستان قدس رضوى.
[٣] فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى، ص ١١٢ به نقل از تفسير القرآن الكريم، سبحانى، جعفر، ص ٢٤٠ـ ٢٤٢ .
[٤] رسالة التوحيد، عبده، ج١، ص ١١٩، محمد، بعناية بسّام عبدالوهاب الحابى، دار ابن حزم، بيروت.
[٥] فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى، سبحانى، جعفر، ج١، ص ٥٠٦ .