در آيه دوم، حسنه را از آن خدا و سيّئه را از آن پيامبر(عليه السلام)مى داند و خطاب به پيامبر در واقع، خطاب به تمام مردم و نمايانگر مطلق مكلّفين است. در اين جا سؤال مى شود وجه اين تفصيل چيست در حالى كه در آيه قبل، همه را از آن خدا دانسته است.

با اين كه يادآور شديم مراد از حسنه و سيئه افعال انسان نيست، بلكه رويدادهاى شيرين و تلخ زندگى است كه از اختيار انسان بيرون است، ولى در نزول نعمت و نقمت عمل انسان بى تأثير نيست.

زيرا جهان آفرينش بالاخص منظومه شمسى ما در برابر افعال انسان بى تفاوت نيست، و اين يكى از سنن آفرينش است و در نتيجه كارهاى زيبا و زشت انسان، سبب مى شود كه جهان عكس العمل نشان دهند، يعنى تقوا و پيراستگى و پيمودن راه اطاعت خدا، سبب فزونى نعمت ها و گسترش تندرستى مى شود. در مقابل، سرپيچى انسان از اوامر الهى، سبب نزول بلا و پيش آمدهاى بد مى گردد، چنان كه مى فرمايد: