نه ضلالت پذير، ولى اين كار را نكرد، زيرا اين نوع هدايت جبرى كه با آفرينش همراه است، فاقد ارزش اختيارى است، ارزش براى آن انسانى است كه در چهار راه هدايت و ضلالت و ايمان و فسق قرار بگيرد و با اختيار، ايمان را بر كفر برگزيند.

نتيجه اين كه: استادان عقايد كه مى خواهند از آيات قرآن براى عقيده حق استدلال كنند، بايد از جزءنگرى بپرهيزند و مجموع و آيات را در مركز دايره تحقيق قرار دهند آن گاه به استنطاق آيات بپردازند، زيرا برخى از آنها برخى ديگر را تفسير مى كنند.

آفت مكتب هاى كلامى، كه مسلمانان را به صورت فرقه هاى مختلف درآورده، اين است كه هركدام به صورت پيش داورانه عقيده اى را گرفته، سپس به دنبال آيات و روايات رفته اند كه شاهدى از آن دو منبع براى خود جست و جو كنند. طبعاً چنين كارى نخواهد توانست آنها را به مراد واقعى قرآن برساند.