راه سوم ميان جبر و تفويض - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٤٧

است كه به خدا نسبت داده شده است. اينك آياتى كه اين مطلب را بيان مى كند; يعنى محروميت از هدايت ويژه را معلول سرپيچى از هدايت همگانى مى داند.

١. (وَ اللهُ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ);[١]

خدا ستمگران را هدايت نمى كند.

يعنى گروه ستمگر، به سبب سرپيچى از هدايت همگانى، شايسته هدايت ويژه نيستند.

٢. (وَيُضِلُ اللهُ الظالمين);(٢)

خدا ستمگران را گمراه مى كند.

اين گمراهى، در نتيجه كارهاى خود ستمگران است چون ظالم و ستمگرند; يعنى از هدايت همگانى بهره نگرفته، طبعاً مستحق هدايت ويژه نمى شود و به او گفته مى شود كه خدا تو را گمراه مى كند; يعنى شما را مشمول هدايت دوم نمى كند.

٣. (وَما يُضِلُّ بِهِ إلاّ الْفاسِقين);(٣)

تنها فاسقان از مَثَل هاى قرآن گمراه مى شوند.

يعنى از آنها بهره نمى برند يا بهره نادرست مى برند، چرا؟ چون، رسالت پيامبر را نپذيرفته اند و معجزات او را ناديده گرفته اند، طبعاً نسخه عافيت بخش قرآن را به كار نمى بندند و براى