انگيزه قدريه براى گزينش وانهادگى، نقد قولِ جبرى هاست كه انسان را در برابر اراده الهى آلتى بيش نمى دانند و اختيار و وانهادگى در اين مكتب(تفويض) از اعتقاد به عدل الهى سرچشمه مى گيرد.

ولى انگيزه وجوديّون بر گزينش وانهادگى انسان، نوعى عكس العمل در برابر كسانى است كه شخصيت انسان را در عصاره سه عامل مى انديشند كه بخشى از آن به پيش از تولد او برمى گردد(وراثت) و دو بخش ديگر، پس از ورود به اين جهان و در نتيجه انسان را در برابر امواج بى شمار زندگى دست بسته مى دانند. وجوديّون براى نفى اين نظريّه، مسلك اختيار را به نحوى كه بيان خواهيم كرد برگزيدند كه در آن، انسان شخصيت خود را،