راه سوم ميان جبر و تفويض - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٤٩

(مَا قَطَعْتُمْ مِنْ لِينَة أَوْ تَرَكْتُمُوهَا قَائِمَةً عَلَى أُصُولِهَا فَبِإِذْنِ اللهِ وَ لِيُخْزِىَ الْفَاسِقِينَ)[١];

آنچه كه از درختان قطع كرديد يا آن را به حال خود رها كرديد به اذن خداوند بوده است... .

با توجه به دلايل عقلى و همچنين آيات گذشته بايد گفت افعال عباد از قلمرو اراده خدا بيرون نيست .

صدوق از امام صادق(عليه السلام) و ايشان از پيامبر(صلى الله عليه وآله) اين روايت را كه حاكى از گستردگى اراده خداست نقل مى كند:

«من زعم أنّ الله تعالى يأمر بالسوء والفحشاء فقد كذب على الله، ومن زعم أنّ الخير والشر بغير مشيئة الله فقد أخرج الله من سلطانه، ومن زعم أنّ المعاصى بغير قوّة الله فقد كذب على الله، ومن كذب على الله أدخله النار>»;[٢]

آن كس كه تصور كند كه خدا به بدى ها و زشتى ها فرمان داده است به خدا دروغ بسته است(نتيجه جبرى گرى اشعرى).

آن كس كه بينديشد كه كارهاى بندگان از خير و شر بدون خواست خدا انجام مى گيرد، قدرت و سلطه خدا را محدود