اى فرزند آدم، به خواست خود من است كه تو اراده مى كنى و با نعمت من است كه واجبات با نيروى مرا انجام مى دهى و با نيروى من است كه توانايى گناه كردن مى يابى، من به كارهاى نيك تو سزاوارترم، و كارهاى بد تو بيشتر شايسته خود تو است.

خلاصه سخن اين كه: جهان آفرينش جهان سبز و خرّم و جمال و زيبايى است و اگر روزى چهره درهم مى كشد، به خاطر گناهان سنگين انسان است كه مايه نابودى «عاد>» و «ثمود>» و اقوام پيشين نيز شده است، بنابراين جا دارد كه تمام «سيّئات>» و بدى هاى زندگى را به خود انسان، نسبت دهيم، ولى در برابر، نزول بركات، هماهنگ با نظام جهان آفرينش است، هر چند، نظام حياتى انسان و پارسايى و پاكدامنى او در فرا رسيدن آنها مؤثر مى باشد، ولى با توجه به اين كه جهان بر اساس خرمى و شادابى آفريده شده، سهم انسان در فرا رسيدن حسنات، سهم بسيار نازلى است، از اين جهت، اين نوع رويدادها به خدا نسبت داده شده است.

و به قول سعدى:

به جهان خرم از آنم كه جهان خرم از اوست *** عاشقم بر همه عالم كه همه عالم ازوست

[١] مجلسى، بحارالأنوار، ج٥، كتاب العدل والمعاد، باب اوّل.