اصطلاح انسان، ميوه تلخِ كار خود را مى چيند و تأثير اصلى را در آن دارد، در حالى كه در رويدادهاى نيك و به تعبير قرآن حسنه، سهم خدا بيش از سهم انسان است، زيرا رحمت و بركت و نعمت و تمام منابع قدرت، در دست خداست، و اوست كه آنها را به بشر ارزانى مى دارد و تأثير انسان در فرود آمدن اين نعمت ها كمتر است، لذا ادب اقتضا مى كند، در عين سهيم بودن بشر به صورت جزئى، به خدا نسبت داده شود، شما مى توانيد اين حقيقت را (سهم انسان در انزال سيئه و ناگوارى ها بيشتر، و سهم او در فرود آوردن حسنه و خوشى ها كمتر است) با تدبر در مثال زير تبيين كنيد .

انگور يكى از بهترين نعمت هاى خداست، و براى انسان بسان شير مادر سودمند است. يكى آن را به شراب تبديل مى كند، و ديگرى آن را به محرومى مى دهد، سهم فرد نخست در انزال سيئه بيشتر و سهم دومى در انزال حسنه كمتر است، زيرا فرد اول نعمت الهى را از مسير هدف صحيح كه براى آن آفريده شده است خارج مى سازد، و پس از فعاليت هايى آن را به صورت «امّ الخبائث>» درمى آورد، در حالى كه دومى با يك حركت كوتاه، آن را در اختيار محرومى مى گذارد و لذا در حديث قدسى به اين حقيقت اشاره شده است:

«يابن آدم بمشيئتى كنت أنت الذى تشاء لنفسك ما تشاء، وبنعمتى أدّيت إلىّ فرائضى، وبقدرتى قويت على معصيتى، خلقتك سميعاً بصيراً، أنا أولى