(وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُري آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكَات مِنَ السَّمَاءِ وَ الأَرْضِ وَ لَكِنْ كَذَّبُوا فَأَخَذْنَاهُمْ بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ);[١]

هرگاه مردم آبادى ها، ايمان آورند و تقوا پيشه سازند، درهاى رحمت را از آسمان و زمين بر روى آنان مى گشاييم، امّا آنان به تكذيب رسولان ما مى پردازند و ما آنان را به سبب كردار بدشان كيفر مى دهيم.

از اين آيه و آيات ديگر استفاده مى شود كه كيفيت زندگى انسان، در نزول حسنات و سيئات بى تأثير نيست، و لذا در آن روايت، وارد شده است كه پيامبر(عليه السلام) فرمود:

«لا تصيب عبداً نكبة فما فوقها أو ما دونها إلاّ بذنب و ما يعفو الله عنه أكثر>»;(٢)

هيچ بنده اى دچار آسيب كوچك بدنى يا بيشتر يا كمتر نمى شود مگر با يك گناه و آن چه خدا مى بخشد، بيشتر است.

اتفاقاً مضمون حديث در خود قرآن مجيد در آيه ديگرى نيز آمده است:

(وَ مَا أَصَابَكُمْ مِنْ مُصِيبَة فَبَِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَ يَعْفُوا عَنْ كَثِير);[٢]

[١] اعراف، آيه ٩٦. ٢ . سنن ترمذى، ج٥، ص ٥٥، ح ٣٣٠٥.
[٢] شورى، آيه٣٠.