عمداً انسانى را كشت در حالى كه فردى كه قوه كهربايى در اختيار او بود از نيّت و فعل او از همه حالات آگاه بود. و در هر حال مى توانست ارتباط را قطع كند. در اين صورت، قتل به هر دو طرف نسبت داده مى شود هم به آن انسان شلى كه در اثر قدرت برق توان پيدا كرد و انسانى را كشت و هم به آن كس كه دستگاه برق در اختيار داشت و آن را به دست مشلول وصل كرد و ديد كه او دست به سلاح برده و مى خواهد آدمى را بكشد. البته نسبت فعل قتل به فرد نخست، نسبت مباشرى، و به فرد دوم نسبت تسبيبى است.

با توجه به اين سه مثال، موضع هر سه مكتب جبرى و تفويضى و امر بين امرين روشن مى شود.

مثال نخست مى تواند مكتب جبرى گرى را روشن كند، زيرا از نظر جبرى، انسان حكمِ آن انسان مرتعش را دارد كه فاقد اراده و كنترل است و اين اراده مافوق است كه مقصود خود را از طريق انسان فاقد اختيار عملى مى سازد، همچنان كه انسان مرتعش فاقد اراده و كنترل است و آن كس كه شمشير به دست او مى بندد از اين طريق به مقصود خود مى رسد.

مثال دوم بيانگر مكتب تفويض است، زيرا در مثال دوم قاتل، يك انسان مريد و قدرتمند است كه نقصى در فاعليت او نيست فقط شخص دوم، آلت قتل را در اختيار او مى گذارد . همچنان كه جريان در مكتب تفويض چنين است، زيرا انسان در فعل خود