تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٨٦ - شرحها

شرحها

در آیات گذشته خواندیم که مشرکان به احکام خدایی اشکال می‌کردند و راه خود را حق می‌دانستند، در این آیات فرموده: مشرکان برای عبادت اصنام دلیلی ندارند و چون آیات توحید بر آنها خوانده می‌شود ناراحت می‌شوند و می‌خواهند بر تلاوت کنندگان بتازند، بگو بالاتر از این آتشی است که خدا وعده کرده و در آن داخل خواهید شد.
سپس مثلی در هیچ کاره بودن بتها زده و فرماید: مردم خدا را به حق نشناختند آن وقت دستورهایی از جمله جهاد به اهل ایمان داده شده است.
٧١- وَ یَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لَمْ یُنَزِّلْ بِهِ سُلْطاناً وَ ما لَیْسَ لَهُمْ بِهِ عِلْمٌ وَ ما لِلظَّالِمِینَ مِنْ نَصِیرٍ.
یعنی نه دلیلی از طریق وحی دارند و نه از راه علم، و معلوم می‌شود که علوم ضروری مانند وحی آسمانی، انسان را به حق دلالت می‌کنند، جمله وَ ما لِلظَّالِمِینَ مِنْ نَصِیرٍ نتیجه صدر آیه است یعنی نه وحی آمده و نه علمی بر آن شاهد است، علی هذا «نصیر» همان دلیل است که در حق بودن، انسان را یاری می‌کند. طبرسی فرموده: مانعی از عذاب خدایی ندارند.
٧٢- وَ إِذا تُتْلی عَلَیْهِمْ آیاتُنا بَیِّناتٍ تَعْرِفُ فِی وُجُوهِ الَّذِینَ کَفَرُوا الْمُنْکَرَ یَکادُونَ یَسْطُونَ بِالَّذِینَ یَتْلُونَ عَلَیْهِمْ آیاتِنا.
تکمیل مطلب آیه سابق است یعنی: چنان در عبادت غیر خدا اصرار دارند که چون آیات توحید بر آنها خوانده شود. خشمگین می‌کردند و می‌خواهند به اهل ایمان حمله کنند. لفظ «بینات» نشان می‌دهد که آیات خدایی روشن و