تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٣٠٨ - شرحها

«الا» استثناء منقطع است بمعنی «لکن» یعنی «لکن أسئلکم اتخاذ السبیل الی اللَّه» علی هذا «من شاء» در جای «ان یتخذ» واقع شده است، لفظ «شاء» نشان می‌دهد که این سؤال اجباری نیست بلکه هر که خواهد اتخاذ سبیل می‌کند و هر که خواهد نمی‌کند نظیر وَ قُلِ الْحَقُّ مِنْ رَبِّکُمْ فَمَنْ شاءَ فَلْیُؤْمِنْ وَ مَنْ شاءَ فَلْیَکْفُرْ ... کهف/ ٢١.
ناگفته نماند: با ملاحظه دو آیة فوق درباره سؤال اجر، معلوم می‌شود مراد از مودت در آیه قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبی ... شوری/ ٢٣ همان اتخاذ سبیل الی اللَّه: زیرا دوستی اهل بیت آن حضرت و پیروی از آنها جز رفتن در راه خدا چیز دیگری نیست، علی هذا هر سه آیه حاکی از یک واقعیت‌اند.
٥٨- وَ تَوَکَّلْ عَلَی الْحَیِّ الَّذِی لا یَمُوتُ وَ سَبِّحْ بِحَمْدِهِ وَ کَفی بِهِ بِذُنُوبِ عِبادِهِ خَبِیراً:
در این آیه و آیه بعدی به سه رکن توکّل اشاره شده است: اول زنده بودن، دوم دانا بودن، سوم تصرف و قدرت داشتن. پس از آنکه در آیه ٥٦ فرمود:
ما تو را فقط بشیر و نذیر فرستاده‌ایم، دو تا دستور به آن حضرت می‌دهد:
اول: قُلْ ما أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ مِنْ أَجْرٍ ... دوم: وَ تَوَکَّلْ عَلَی الْحَیِّ الَّذِی لا یَمُوتُ یعنی در همه کارها و در امر انذار و تبشیر بر خدا اعتماد کن، و اینکه فقط با خبر بودن از گناهان ذکر شده ظاهرا در رابطه با کفار باشد یعنی تو بر خدا توکل کن از ذنوب اینان نیز آگاه است.
لفظ «الحی خبیرا بصیرا» تعلیل توکل هستند آری باید به زنده دانا توکل نمود: علاوه بر زنده بودن و دانایی باید قدرت و تصرف هم داشته باشد، که آیه بعدی آن را بیان می‌کند.