ثُمَّ أَنْشَأْنا مِنْ بَعْدِهِمْ قُرُوناً آخَرِینَ (٤٢) ما تَسْبِقُ مِنْ أُمَّةٍ أَجَلَها وَ ما یَسْتَأْخِرُونَ (٤٣) ثُمَّ أَرْسَلْنا رُسُلَنا تَتْرا کُلَّ ما جاءَ أُمَّةً رَسُولُها کَذَّبُوهُ فَأَتْبَعْنا بَعْضَهُمْ بَعْضاً وَ جَعَلْناهُمْ أَحادِیثَ فَبُعْداً لِقَوْمٍ لا یُؤْمِنُونَ (٤٤) ثُمَّ أَرْسَلْنا مُوسی وَ أَخاهُ هارُونَ بِآیاتِنا وَ سُلْطانٍ مُبِینٍ (٤٥) إِلی فِرْعَوْنَ وَ مَلائِهِ فَاسْتَکْبَرُوا وَ کانُوا قَوْماً عالِینَ (٤٦)
فَقالُوا أَ نُؤْمِنُ لِبَشَرَیْنِ مِثْلِنا وَ قَوْمُهُما لَنا عابِدُونَ (٤٧) فَکَذَّبُوهُما فَکانُوا مِنَ الْمُهْلَکِینَ (٤٨) وَ لَقَدْ آتَیْنا مُوسَی الْکِتابَ لَعَلَّهُمْ یَهْتَدُونَ (٤٩) وَ جَعَلْنَا ابْنَ مَرْیَمَ وَ أُمَّهُ آیَةً وَ آوَیْناهُما إِلی رَبْوَةٍ ذاتِ قَرارٍ وَ مَعِینٍ (٥٠) یا أَیُّهَا الرُّسُلُ کُلُوا مِنَ الطَّیِّباتِ وَ اعْمَلُوا صالِحاً إِنِّی بِما تَعْمَلُونَ عَلِیمٌ (٥١)
وَ إِنَّ هذِهِ أُمَّتُکُمْ أُمَّةً واحِدَةً وَ أَنَا رَبُّکُمْ فَاتَّقُونِ (٥٢) فَتَقَطَّعُوا أَمْرَهُمْ بَیْنَهُمْ زُبُراً کُلُّ حِزْبٍ بِما لَدَیْهِمْ فَرِحُونَ (٥٣) فَذَرْهُمْ فِی غَمْرَتِهِمْ حَتَّی حِینٍ (٥٤) أَ یَحْسَبُونَ أَنَّما نُمِدُّهُمْ بِهِ مِنْ مالٍ وَ بَنِینَ (٥٥) نُسارِعُ لَهُمْ فِی الْخَیْراتِ بَلْ لا یَشْعُرُونَ (٥٦)
٤٢- آن گاه از پس ایشان مردمانی دیگر آفریدیم.
٤٣- هیچ امتی از اجل خویش جلو نمی‌افتد و تأخیر نمی‌کنند.
٤٤- سپس پیامبران خود را پی در پی فرستادیم هر وقت پیامبری به سوی امتش آمد، تکذیبش کردند، ما نیز بعضی را از پی بعضی هلاک کردیم و آنها را داستانها گرداندیم، دو بار از رحمت خدا قومی که ایمان نمی‌آورند.
٤٥- سپس موسی و برادرش هارون را با معجزات و حجتی آشکار فرستادیم.
٤٦- به سوی فرعون و اشراف قومش، خودپسندی کردند و قومی طغیانگر بودند.
٤٧- گفتند: آیا به دو بشری مثل خودمان ایمان بیاوریم با آنکه قوم آن دو بردگان ما هستند؟!
٤٨- آن دو را تکذیب کردند و از هلاک شدگان گشتند.
٤٩- به موسی کتاب تورات را دادیم تا بنی اسرائیل هدایت یابند.
٥٠- پسر مریم و مادرش را نشانه قدرت خویش قرار دادیم و آن دو را در مکان بلندی که نشیمن و آب جاری داشت مأوی دادیم.
٥١- ای پیامبران بخورید از پاکیزه‌ها، عمل شایسته کنید که من به آنچه می‌کنید دانایم.
٥٢- و این انسانها امت شماست ای بشر، که امت واحدی است و من پروردگار شمایم از من بترسید.
٥٣- دین خود را پاره‌پاره کردند، دسته‌ها شدند، هر دسته به آنچه در نزد او است شادمان است.
٥٤- آنها را تا رسیدن اجل، در غفلتشان بگذار.
٥٥- آیا گمان می‌کنند آنچه از مال و فرزندان مددشان می‌کنیم؟
٥٦- در رساندن خیرات به آنها عجله می‌کنیم، نه بلکه نمی‌دانند.