تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٤٠٨ - شرحها

شرحها

آیات شریفه به حکم نتیجه‌گیری از آیات و مطالب گذشته است. در این آیات آمده است که قرآن نازل شده پروردگار است، قوم تو در قبول آن عذری ندارند، اوّلا مطالب قرآن در کتابهای گذشته گفته شده است، تازگی ندارد که از آن وحشت کنند، ثانیا علماء بنی اسرائیل آن را می‌دانند و خبر بشارت آن را به مشرکان داده‌اند، ثالثا با زبان روشن و فصیح و زبان خودشان نازل شده است.
ولی در اثر لجاجتی که دارند تا عذاب موعود را با چشم نبینند قرآن را تصدیق نخواهند کرد ولی آن وقت دیگر مجالی نخواهند داشت، آنها فقط مدتی مجال خواهند داشت، همه اقوام هلاک شده بعد از مهلت هلاک شده‌اند.
قرآن را شیاطین نازل نکرده است: زیرا شرّ به صلاح دعوت نمی‌کند و نیز قدرت انزال آن را ندارند، آنها از شنیدن اخبار آسمانی معزول می‌باشند پس ای پیامبر با خدا معبود دیگری مخوان و گر نه از اهل عذاب خواهی بود.
١٩٢- وَ إِنَّهُ لَتَنْزِیلُ رَبِّ الْعالَمِینَ.
و او برای استیناف است، سخن برمی‌گردد به اوّل سوره که فرموده:
تِلْکَ آیاتُ الْکِتابِ الْمُبِینِ مراد از تنزیل خارج کردن قرآن از عالم غیب به عالم شهود است، از آیات قرآن استفاده می‌شود که تنزیل به صورت تدریج و انزال به صورت دفعی است، اگر پیوسته هم نباشد به صورت غالب چنین است.
١٩٣ و ١٩٤- نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِینُ عَلی قَلْبِکَ لِتَکُونَ مِنَ الْمُنْذِرِینَ.