تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٧٥ - شرحها

شرحها

این آیات در تعقیب آیات: إِنَّ اللَّهَ یُدافِعُ عَنِ الَّذِینَ آمَنُوا أُذِنَ لِلَّذِینَ یُقاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا است، علی هذا در این آیات فرموده: آنهایی که پس از اذن جهاد، در راه خدا شهید شوند و یا با اجل خود بمیرند، در هر حال اهل بهشت هستند.
هر کس در مقابل ظلم بیایستد و انتقام گیرد، خدا حتما او را یاری خواهد کرد که خدا ضدّ را با ضدّ دفع می‌کند، خدا حق است، معبودهای دیگر باطل می‌باشند.
مقتضای حق بودن خدا آنست که حق را غالب گرداند، آن وقت چند آیه در بیان اقتدار و توانایی خدا آمده است.
از آیه ٦٧ تا ٧٠ مطلب دیگری در رابطه با احکامی که آن حضرت آورده است بیان شده است، گویی در زمینه احکامی که آن حضرت بیان می‌کرد و در امّتهای گذشته سابقه نداشت اعتراض می‌شد: اینها چه احکامی است؟! چرا در شریعت موسی و عیسی وجود نداشت؟! در جواب فرموده: برای هر امّت عبادت بخصوصی هست اینها نباید با تو مجادله کنند و اگر دست برنداشتند محوّل به علم و انتقام خدا کن.
ناگفته نماند: در آیات هشتگانه اول، پانزده اسم از اسماء حسنی توأم با لفظ جلاله «اللَّه» آمده است، شاید در تمام قرآن چنین چیزی نباشد.
اسماء حسنای: خیر الرازقین، علیم، حلیم، عفوّ، غفور، سمیع، بصیر، علیّ