تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٤٤٢ - شرحها

شرحها

آیات فوق قصه دوم از قصص چهارگانه انبیاء در اینسوره است و آن قصه داود و سلیمان می‌باشد. عجائبی در این ماجرا نقل شده که باعث اعجاب هر بیننده است. در این آیات می‌خوانیم که داود و سلیمان زبان و گفتگوی پرندگان را می‌دانسته‌اند، مورچگان سخن می‌گویند، فرمانروا و فرمانبردارند، مورچگان انسانها را با نام آنها می‌شناسند، سلیمان سخن گفتن مورچه را احساس کرد: هدهد درباره قوم سبأ و مسئله توحید چنان بررسی کرد که فقط از یک انسان حوزه دیده و درس خوانده ساخته است، بقیه جریان در زمینه سخن گفتن عفریت، آوردن تخت ملکه سبأ که خواهد آمد همه از عجائب این ماجرا است این آیات بسیاری از اسرار نظام آفرینش را فاش می‌کند و مسائل مهمی را مطرح می‌نماید.
١٥- وَ لَقَدْ آتَیْنا داوُدَ وَ سُلَیْمانَ عِلْماً وَ قالا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی فَضَّلَنا عَلی کَثِیرٍ مِنْ عِبادِهِ الْمُؤْمِنِینَ.
نکره آمدن «علما» حاکی است که آن، علم بخصوصی بوده است، گویی «فضلنا» هم در اثر داده شدن آن علم بوده است، دانستن سخن پرندگان و گفتگوی مورچه، آوردن تخت ملکه سبأ که بعدا خواهد آمد، مصداق همان علم می‌باشد علی هذا منظور از کَثِیرٍ مِنْ عِبادِهِ کسانی هستند که این علم به آنها داده نشده