تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٤٣٢ - شرحها

شرحها

در این آیات، مؤمنان تبشیر و مشرکان و کفار انذار شده‌اند، آن گاه گفته شده: ای رسول ما تو قرآن را از جانب خدای حکیم و دانا داده می‌شوی چنان که موسی نیز تورات و دستورات را از جانب خدا دریافت می‌کرد. تو جانشین موسی هستی. او بر فرعون و فرعونیان مبعوث شده بود. تو برای هدایت دیگران مبعوث گشته‌ای. از همان چشمه زلال وحی سیراب می‌شوی که برادرت موسی ابن عمران سیراب گردید. آن گاه به حالات موسی و عاقبت کار فرعونیان به طور خلاصه اشاره شده است. ناگفته نماند: آیات ششگانه اول عنوان همه مطالب سوره است.
١ و ٢- طس تِلْکَ آیاتُ الْقُرْآنِ وَ کِتابٍ مُبِینٍ هُدیً وَ بُشْری لِلْمُؤْمِنِینَ.
«تلک» اشاره به بعید است و به عنوان تعظیم آمده است و گر نه. آن در جای «هذه» می‌باشد. منظور از قرآن ظاهرا همه قرآن است. اعم از آنچه تا آن وقت نازل شده بود و آنچه بنا بود بعدا نازل شود. کِتابٍ مُبِینٍ عطف است بر «آیات» و بیان جمله سابق است. یعنی: این است آیات قرآن و این است کتاب روشنگر. همان کتابی که هدایت است برای همه. و مژده است برای مؤمنان.
علی هذا «بشری» فقط مربوط به مؤمنین است. زیرا به حکم: شَهْرُ رَمَضانَ الَّذِی أُنْزِلَ فِیهِ الْقُرْآنُ هُدیً لِلنَّاسِ ... بقره/ ١٨٥ قرآن برای همه هدایت است در مجمع البیان فرموده: وصف قرآن و کتاب برای آنست که این کتاب هم با قرائت آشکار و معلوم می‌شود و هم با نوشتن.
٣- الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ