ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٧٨ - مقصود

رفع بنا بر اين است كه بدل از آيات يا خبر بعد از خبر يا خبر مبتداى محذوف باشند.

(أَنْ بُورِكَ‌): ان در اينجا مفسره است. زيرا نداء بمعنى قول است.

انه: داراى ضمير شأن.

(أَنَا اللَّهُ‌): مبتدا و خبر.

(أَلْقِ عَصاكَ‌): عطف بر «بورك».

مقصود:

(طس‌): تفسير آن گذشت.

(تِلْكَ آياتُ الْقُرْآنِ وَ كِتابٍ مُبِينٍ‌): آنچه بدان وعده داده شده‌ايد، آيات قرآن و كتاب روشنگر است.

اضافه آيات به قرآن، در حالى كه آيات خود قرآن است، نظير «حق اليقين» است. معنى قرآن و كتاب يكى است. قرآن است بملاحظه اينكه به قرائت ظاهر مى‌شود و كتاب است بملاحظه اينكه نوشته مى‌شود. در حقيقت قرآن ناطقى است كه هم بزبان سخن مى‌گويد، هم بقلم.

مقصود اين است كه خداوند در اين كتاب، امر و نهى و حلال و حرام و وعده و وعيد خود را بيان داشته است و چنان است كه گويى به اين چيزها نطق مى‌كند و انسان را به اين حقائق رهنمون ميگردد.

(هُدىً وَ بُشْرى‌ لِلْمُؤْمِنِينَ‌): كتابى كه انسان را از گمراهى بسوى حق هدايت مى‌كند و با دلائل و اعجاز خويش درستى كار پيامبر را روشن مى‌سازد و مؤمنين را به بهشت و پاداش اخروى نويد مى‌دهد.

سپس در وصف مؤمنان مى‌فرمايد:

(الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ‌):

آنان كه نماز را با همه حدود و واجباتش در اوقات خود به جاى مى‌آورند و زكات واجب را از مال خود خارج كرده، به مستحقين ميدهند و به نشئه آخرت و بعثت و جزاء يقين دارند و هيچگونه ترديدى بدل راه نميدهند.