(وَ لُوطاً إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ أَ تَأْتُونَ الْفاحِشَةَ وَ أَنْتُمْ تُبْصِرُونَ‌): لوط را بسوى قومش فرستاديم و او به انكار كردار ايشان پرداخته، گفت: آيا به عمل زشت و شنيع لواط اقدام ميكنيد؟ با اينكه ميدانيد عمل زشت و ناپسندى است.

برخى گويند: يعنى اين عمل را از يكديگر مشاهده مى‌كنيد؟

سپس به بيان عمل آنها پرداخته، مى‌فرمايد:

(أَ إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجالَ شَهْوَةً مِنْ دُونِ النِّساءِ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ‌):

شما از زنان چشم پوشيده، براى اطفاء شهوت خويش به مردان روى مى‌آوريد. كار شما جاهلانه است.

ابن عباس گويد: يعنى شما قيامت و عاقبت گناه را جاهليد.

(فَما كانَ جَوابَ قَوْمِهِ إِلَّا أَنْ قالُوا أَخْرِجُوا آلَ لُوطٍ مِنْ قَرْيَتِكُمْ إِنَّهُمْ أُناسٌ يَتَطَهَّرُونَ‌): جوابى كه به لوط دادند اين بود كه گفتند: خاندان لوط را كه از اين عمل امتناع دارند از شهرتان بيرون كنيد. آنها مردمى هستند كه پاكيزگى طلب مى‌كنند.

(فَأَنْجَيْناهُ وَ أَهْلَهُ إِلَّا امْرَأَتَهُ قَدَّرْناها مِنَ الْغابِرِينَ‌): لوط و خاندانش را نجات داديم. تنها همسر او را در ميان قوم نگاه داشتيم تا هلاك شود.

(وَ أَمْطَرْنا عَلَيْهِمْ مَطَراً فَساءَ مَطَرُ الْمُنْذَرِينَ‌): و بر آنها سنگ باريديم و چه بد است بارانى كه بر سر مردمى ببارد كه بوسيله پيامبر انذار شده و سرپيچى كرده باشند.

آن گاه به پيامبر خود ميگويد:

(قُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ‌): اى محمد، بمنظور اينكه توفيق نعمت ايمان را شكرگزارى‌