آيات ما برويد كه ما با شمائيم و مى‌شنويم. بيائيد پيش فرعون و بگوئيد: ما فرستاده خداى عالمين هستيم. بنى اسرائيل را با ما بفرست. فرعون گفت: آيا ترا در كودكى تربيت نكرديم و سالهايى از عمر خود در ميان ما نبودى؟ كار خود را كردى و كفران نعمت نمودى. موسى گفت: آن كار را در آن وقت كردم و از گمراهان بودم. و هنگامى كه از شما ترسيدم، از شما فرار كردم خداوند نبوت بمن بخشيد و مرا از پيامبران قرار داد. آيا اين است نعمتى كه بر من منت مى‌گذارى كه بنى اسرائيل را به بردگى كشيده‌اى؟ فرعون گفت: خداى عالمين چيست؟ موسى گفت: خداى آسمانها و زمين و آنچه در ميان آنهاست، اگر يقين داريد. فرعون به اطرافيانش گفت: آيا نمى‌شنويد؟

موسى گفت: خداى شما و خداى پدران نخستين شما. فرعون گفت: پيامبرى كه بسوى شما فرستاده شده، مجنون است. موسى گفت: خداى مشرق و مغرب، اگر تعقل مى‌كنيد.

فرعون گفت: اگر خدايى جز من اختيار كنى، ترا محكوم به زندان مى‌كنم. موسى گفت: آيا با چيزى آشكار، پيش تو نيامدم؟

قرائت:

يضيق و لا ينطلق: يعقوب هر دو را به نصب خوانده، بنا بر اينكه عطف بر «يكذبون» باشد.

اعراب:

اذ: در محل نصب و مفعول براى فعل محذوف.

ان عبدت: در محل رفع و بدل از «نعمة»

مقصود:

اكنون به نقل داستان پيامبران مى‌پردازد تا پيامبر گرامى اسلام را تسليت خاطر دهد و او را بر صبر و اعتماد به پيروزى تشويق نمايد. مى‌فرمايد:

(وَ إِذْ نادى‌ رَبُّكَ مُوسى‌ أَنِ ائْتِ الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ قَوْمَ فِرْعَوْنَ أَ لا يَتَّقُونَ‌):

بياد آور هنگامى كه آفريدگار تو موسى را ندا كرد كه بيازد مردمى كه بوسيله معصيت بخويشتن ظلم كردند و بنى اسرائيل را گرفتار عذاب ساختند.