ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٧٧ - اعراب

ترجمه:

اين است آيات قرآن و كتاب روشنگر كه هدايت و بشارت مؤمنان است.

آنها كه نماز ميگزارند و زكات ميدهند و به آخرت يقين دارند. آنها كه به آخرت ايمان ندارند اعمالشان را بر ايشان زينت داده‌ايم و آنها كورند. براى آنان است بدى عذاب و در آخرت از زيانكارترين مردمانند. تو قرآن را از جانب حكيمى عليم تلقى مى‌كنى. هنگامى كه موسى بخانواده خود گفت: آتشى مى‌بينم كه بزودى از آن خبرى يا آتش گيره‌اى براى شما مى‌آورم، شايد گرم شويد. همين كه نزد آتش آمد، ندا شد كه كسى كه در آتش و در اطراف آتش است مبارك گشته است و منزه است خدايى كه رب العالمين است. اى موسى، منم خداى توانا و حكيم. عصايت را بيفكن چون ديدش كه مانند مارى مى‌جنبد، برگشت و تعقيب نكرد. اى موسى، نترس كه رسولان نزد من ترسى ندارند.

قرائت:

شهاب قبس: كوفيان و رويس بدون اضافه و ديگران به اضافه خوانده‌اند.

وجه اول اين است كه قبس صفت باشد به معنى مقبوس و وجه دوم اين است كه قبس بمعنى شي‌ء باشد كه از آتش گرفته شود.

اعراب:

(هُدىً وَ بُشْرى‌): در محل رفع يا نصب. نصب بنا بر اين است كه حال باشند و