نديدند كه شب را آفريديم تا در آن بيارامند و روز را وسيله بينايى قرار داديم؟ در اين كار آياتى است براى مردمى كه ايمان آورند. روزى كه در صور دميده شود، همه آنها كه در آسمانها و زمينند مى‌ترسند مگر كسانى كه خدا بخواهد و همگى با خوارى وارد صحراى محشر مى‌شوند، كوه‌ها را مى‌بينى و مى‌پندارى كه جامدند و حال آنكه مثل ابرها در حركتند. آفرينش خدايى كه هر چيزى را متقن ساخته است. او بكردار شما آگاه است. هر كس نيكى بياورد، پاداشش بهتر از آن است و در قيامت از ترس ايمن است و هر كس بدى بياورد به پيشانى در آتش مى‌افتد.

آيا جز كيفر كردارتان به شما داده مى‌شود؟ همانا مأمورم كه خداى اين شهر را كه احترامش بخشيده و هر چيزى براى اوست پرستش كنم و مأمورم كه اهل اسلام باشم و قرآن بخوانم. هر كس هدايت شود براى خود اوست و هر كس گمراه شود من از ترسانندگانم. بگو: ستايش خدا را، بزودى آيات خود را به شما نشان ميدهد و مى‌شناسيد و خدايت از كردارتان غافل نيست.

قرائت:

اتوه: حمزه و حفص و خلف به همزه و فتح تاء و ديگران به الف و ضم تاء خوانده‌اند و بنا بر اين اسم فاعل است.

تفعلون: بصريان بجز سهل و ابن كثير و حماد و اعشى و برجمى به تاء و ديگران به ياء خوانده‌اند.

من فزع يومئذ: كوفيان «فزع» را تنوين داده و «يوم» را نصب خوانده‌اند.