جامعه آغاز مى‌شود و به مسئله تغذيه، شير مادر، روحيات والدين، شرايط ايّام باردارى، انعقاد نطفه و مانند آن هم مربوط است و موضوع وراثت نيز، در جاى خود مهم است.
اهل معرفت و انسانهاى دقيق و ارزشى، در به وجود آوردن نسلى پاك، نجيب، با ايمان و اهل صلاح و فلاح، به اين نكات و ريزه‌كاريها هم توجه مى‌كنند.
در زندگى‌نامه بسيارى از بزرگان دين يا شهيدان اسلام مى‌خوانيم و مى‌شنويم كه مادرانشان ايام باردارى و شير دادن، مواظب حالات روحى خود، بوده‌اند؛ با وضو به آنها شير مى‌دادند؛ غذاى حلال مى‌خوردند؛ در هر مجلسى شركت نمى‌كردند و ... اينكه مادر در ايام باردارى يا هنگام شير دادن، چه صداهايى بشنود (ترانه يا تلاوت قرآن)، چه تصاوير و فيلمهايى ببيند، در چه جلساتى شركت كند و با چه كسانى معاشرت داشته باشد، در تكوين شخصيت معنوى فرزند بى‌اثر نيست. برخى از سفره امام حسين (ع) و اطعام ايام عاشورا و غذاهاى نذرى، به قصد تبرّك استفاده مى‌كنند. اين ايمانها و عقيده‌ها به نوزاد هم منتقل مى‌شود. «١» يكى ديگر از مراقبتهاى دوران پيش از تولد كه تأثير فراوانى در تربيت دينى فرزندان دارد، دعا و نيايش و درخواست فرزند صالح از خداوند است. از على (ع) روايت شده است كه فرمود:
من از خداى خود فرزندانى زيباروى و خوش‌قامت نطلبيدم، بلكه از پروردگارم خواستم فرزندانى به من عطا كند كه مطيع خدا و خائف از او باشند، تا هرگاه به آنان مى‌نگرم كه مطيع خدايند، چشمانم روشن گردد. «٢»