فرزندان است كه آيين اسلام توصيه‌هاى فراوانى در زمينه خانه و خانواده دارد؛ دستور سالم‌سازى روابط ميان زن و شوهر، محبت و دوستى، احترام متقابل، تعاون و هميارى در مسائل زندگى و اداره امور خانواده، فضاسازى معنوى، پرهيز از جدال و بگومگوهاى بيهوده در حضور فرزندان همه و همه در راستاى تربيت صحيح و اسلامى فرزندان در اين كانون مقدس و الهى است.
ب. محيط دوستى و معاشرت: انسان موجودى اجتماعى و اهل دوستى و معاشرت است و بدين وسيله هم نياز فطرى خود را پاسخ مى‌دهد و هم تأثير مى‌گذارد و تأثير مى‌پذيرد. از اين‌رو، محيط دوستى و معاشرت از محيطهايى است كه در جهت مثبت و منفى نقشى جدّى در تربيت فرزندان مى‌گذارد و شايسته است مورد توجه والدين و مربيان تربيتى قرار گيرد.
هر فردى درست به اندازه ميزان دوستى و رفاقت، در امور مادى و معنوى فرد ديگر مى‌تواند نفوذ كند و روى عقايد، اخلاق، رفتار و گفتار او تأثير گذارد. رسول اكرم (ص) فرمود:
ا لْم رْءُ عَ لى دينِ خَليلِهِ وَ قَرينِهِ. «١» آدمى بر دين رفيق و قرين خويش است.
و نيز فرمود:
همنشين خوب مانند عطّار است كه اگر عطر خويش به تو ندهد، بوى خوش او در تو اثر مى‌كند و همنشين بد مثل آهنگر است. اگر آتش آن تو را نسوزاند بوى بد آن در تو تأثير مى‌گذارد. «٢»