شمارد. امام متقيان سلام الله عليه در اين باره مى‌فرمايد:
«ما لِابْنِ آدَمَ وَالْفَخْرَ، اوَّلُهُ نُطْفَةٌ وَ آخِرُهُ جيفَةٌ لا يَرْزُقُ نَفْسَهُ وَ لا يَدْفَعُ حَتْفَهُ» «١» آدمى زاده را چه به فخرفروشى؟ آغاز او نطفه و انجامش مردار گنديده است، نه مى‌تواند خود را سير كند و نه توان رفع مرگ خود را دارد.
از اين رو علتى براى فخر فروشى به ديگران باقى نمى‌ماند. امّا به دليل اين كه احترام مؤمنان و مسلمانان لازم است، بسيار بجاست كه در مقابل آنان، انسان متواضع باشد و از مردم توقع كرنش و كوچكى نداشته باشد. نيز بداند كه تكبّر و تواضع نتيجه عكس دارد.
يعنى اگر انسان تكبر بورزد، كوچك مى‌شود ولى اگر تواضع كند در نظر مردم بزرگ و محترم مى‌شود. به تعبير همان امام:
«مَنْ تواضَعَ عَظَّمَهُ اللَّهُ وَ رَفَعَهُ» «٢» هر كس فروتنى كند، خدا بزرگش دارد و بالايش برد.
چنانكه فرمود:
«تَكَبُّرُ الْمَرْءِ يَضَعُهُ» «٣» تكبر ورزى شخص، او را به زمين مى‌زند.