تنبيه بدنى كودكان - حسينى خواه، سيدجواد - الصفحة ٢٧

٣. آن‌چه مسلّم است اين كه دوران كودكى به ادوار مختلف تقسيم مى‌شود؛ تنبيه بدنى تا قبل از آن كه كودك به مرحله تمييز برسد، جايز نيست.

٤. نظام بين الملل حقوق بشر نسبت به تنبيه بدنى كودكان و ساير سوء رفتارها رويكردى منفى داشته و اجازه تنبيه بدنى كودكان را به هيچ عنوان صادر نمى‌نمايد.

٥. مشهور فقهاى اماميه تنبيه بدنى كودكان را جايز مى‌دانند؛ و مهم‌ترين ادلّه آنان روايات وارده از معصومين: مى‌باشد.

٦. در مورد كيفيّت تنبيه بدنى كودكان نظرات متفاوتى وجود دارد؛ اما رعايت مصلحت و غبطه كودك در اين زمينه از اهميّت ويژه‌اى برخوردار است؛ و چنان‌چه در تنبيه بدنى از حدّ متعارف تجاوز شود، مجرىِ تنبيه مسؤول است و بايستى خسارت وارد آمده را جبران كند.

روش تحقيق‌

همان‌گونه كه از عنوان بحث مشخّص است، روش تحقيق حاضر به طور كلّى، روش تحليلى و تطبيقى است؛ كه علاوه بر توصيف و تحليل ممنوعيّت تنبيه بدنى كودكان از ديدگاه نظام بين‌الملل حقوق بشر و مقايسه‌ى آن با ديدگاه فقه شيعه، سعى بر ارائه‌ى راه‌كارهاى حقوقى و فقهى دارد. و از جهتى ديگر، اين تحقيق، تحقيقى كتابخانه‌اى خواهد بود.

سازماندهى تحقيق‌

ساختار اصلى اين پژوهش بر اساس موضوع آن طراحى شده است؛ اما از آنجا كه براى به انجام رسانيدن مطالعه‌اى كامل و نتيجه بخش، توجّه به برخى از مباحث تمهيدى و مقدّماتى ضرورى مى‌نمود، بخش نخست تحقيق حاضر به بررسى «مفاهيم و كليات» مرتبط با موضوع، اختصاص يافته است. بعد از آن، در دو بخش، ديدگاه نظام بين‌الملل حقوق بشر و فقه اماميه در مورد تنبيه بدنى كودكان مورد