كه پس از نماز، مردم براى از سرگيرى زندگى طبيعى، و دست‌يابى به روزى و لقمه حلال پراكنده شوند. پس نمى‌توان نماز و عبادت را به مثابه جايگزينى براى ادامه حيات طبيعى و اجتماعى بر شمرد. چه، دين روشى است براى جهت دهى انسان و تنظيم زندگى او. انسان از رهگذر دين، هم فرصتى براى عبادت مى‌يابد و هم روشى براى تلاش و كوشش و كار. چرا كه فضل و روزىِ الهى، تنها با تلاش و كوشش و كار دامنه‌دار، بدست خواهد آمد.

همچنين اين آيه ما را به فراوان ياد كردن خدا در هنگام طلب فضل الهى فرامى‌خواند. چه، ياد خدا انسان را از كژروى و فروافتادن در خطاها باز مى‌دارد. به همين خاطر يادكنندگان خدا هيچ‌گاه به حرام دست نمى‌يازند، و كژراهه‌ها را برنمى‌گزينند و مردم را فريب نمى‌دهند و بديشان زيان نمى‌رسانند. از همين رو اميد مى‌رود كه ايشان به صلاح و بهروزى دست يابند.

٢- خداوند مى‌فرمايد:

... وَآخَرُونَ يَضْرِبُونَ فِي الْأَرْضِ يَبْتَغُونَ مِن فَضْلِ اللَّهِ... [١].

«و گروهى ديگر براى به دست آوردن فضل الهى (و كسب روزى) به سفر مى‌روند.»

رهيافت:

اين آيه كه از شب زنده‌دارى پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و همچنين ضرورت شب‌

[١] - سوره مزمّل، آيه ٢٠.