زندگانى امير مؤمنان امام على بن أبي طالب(ع) - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٥٩ - ماجراى خوارج

قاتلان مسلمانان ديگرى را كه به دست آنان كشته شده بودند، به وى تحويل دهند.

امّا آنان پاسخ دادند: ما همگى قاتلان عبداللَّه هستيم و نيز افزودند:

چنانچه بر على بن ابى‌طالب و همراهان او دست يابيم آنان را نيز مى‌كشيم.

پس امام خود به سوى آنان رفت و فرمود:

«اى جماعت! من شما را بيم مى‌دهم از اين كه صبح كنيد در حالى كه آماج لعنت اين امّت قرار گرفته باشيد، و فردا بدون آنكه هيچ دليل و برهانى داشته باشيد در همين جا از پاى در آييد».

امام بار ديگر با آنان گفتگو و مناظره كرد و بديشان پيشنهاد داد كه براى جنگ با معاويه كه هدف آشكار آنان بود به وى بپيوندند. امّا آنان پاسخ دادند:

هرگز. بلكه تو بايد ابتدا به كفر اعتراف كنى و آنگاه به سوى خداوند توبه آرى چنان كه ما توبه كرديم. در اين صورت ما از تو فرمان مى‌بريم و گرنه ما همچنان مخالف و دشمن تو خواهيم ماند.

پس امام از ايشان پرسيد:

واى بر شما! با كدامين دليل جنگ با ما و خروج از جماعت ما را روا شمرديد؟! امّا خوارج وى را پاسخ نگفتند و از هر گوشه و كنار بانگ بر داشتند كه: پيش به سوى بهشت، پيش به سوى بهشت!! آنگاه شمشير كشيدند و ضرباتى بر اصحاب آن‌حضرت وارد آوردند و تير اندازان آغاز به تير انداختن كردند. سپس امام و يارانش بر آنان هجوم بردند و در ظرف‌