بار ديگر معاويه در ميان قاريان قرآن شام، كه در ميان شاميان گروه مؤمنى محسوب مى‌شدند، به فضل امام اعتراف كرد. هنگامى كه قاريان از وى پرسيدند: چرا با على مى‌جنگى حال آنكه تو از سابقه او در اسلام و در همراهى با پيامبر و خويشاوندى او با رسول خدا بى بهره‌اى؟ معاويه در پاسخ آنان گفت: من با على نمى جنگم. من نيز ادعا مى‌كنم كه از نظر همراهى با پيامبر همچون على هستم امّا از هجرت و قرابت و سابقه وى بى بهره‌ام.

سپس معاويه در نزد آنان پيراهن عثمان را گرفت و گفت: مگر نمى‌دانيد كه عثمان مظلومانه كشته شد؟ گفتند: چرا مى دانيم. معاويه گفت: پس على بايد قاتلان عثمان را به ما تسليم كند تا ما آنان را به قصاص از خون عثمان بكشيم آنگاه ديگر جنگى ميان ما و او نيست. [١]

امّا على عليه السلام در نامه‌اى كه به معاويه نوشت پاسخ اين خواسته نيرنگ آميز او را داد. «مبرد» متن اين نامه را در كتاب «كامل» نقل كرده است. و ما در اينجا پاسخ آن‌حضرت را نقل مى‌كنيم:

«از امير مؤمنان على بن ابى‌طالب به معاويه بن صخر بن حرب، امّا بعد همانا نامه تو به من رسيد. نامه مردى‌كه بينشى ندارد تا راهنمايش باشد و رهبرى ندارد تا هدايتش كند هوايش او را فرا خوانده پس دعوتش را پاسخ گفته است و گمراهى او را راهبرى كرده پس او پيروى‌اش كرده‌

[١] - في رحاب أئمّة اهل البيت، ص ٨٤.